Moraliteit

Botsen met de buren, maar met niemand anders

2011-12-04T06:12:00.001-08:00

"Als sterrestelsels van elkaar wegvliegen tegen alsmaar hogere snelheid, waarom botsen we dan toch met Andromeda?"

Het kan de ethicus vergeven worden dat hij het antwoord niet onmiddelijk weet. De kosmologische invullingen van genesis en het eschaton zijn zo ver van ons dagdagelijks bestaan verwijderd, dat zij eerder als esthetische invulling dienen gezien te worden. Wat mooi toch, die kosmos. Een bron van genot die zelfs Kant niet ontging. Al had hij het over bewondering en ontzag:
Zwei Dinge erfüllen das Gemüt mit immer neuer und zunehmender Bewunderung und Ehrfurcht, je öfter und anhaltender sich das Nachdenken damit beschäftigt: der bestirnte Himmel über mir, und das moralische Gesetz in mir. (Kritik der praktischen Vernuft)

Toch is er een kort en bondig antwoord op de vraag. De botsing gebeurt enkel binnen de Lokale Groep.

Er natuurlijk ook een vervelend, langer antwoord op de vraag. Zo is het einde der tijden (eschaton) natuurlijk een overdrijving. Niet alleen zal de rest van het universum (en dus tijd) rustig blijven voortbestaan, zelfs binnen ons zonnestelsel zal er wellicht geen impact zijn op onze zon en planeten. Minder dan 3% kans dat de zon ons verlaat ten voordele van Andromeda.

Ons Melkwegstelsel mag er dan wel aan geloven, sterren zelf zijn heel klein in vergelijking met de grote afstanden die hen scheidt. Zoals Douglas Adams zegt in hoofdstuk 8 van het bekende liftersboek:
"Space,... is big. Really big. You just won't believe how vastly, hugely, mindbogglingly big it is. I mean, you may think it's a long way down the road to the chemist's, but that's just peanuts to space, listen..."

Zelfs onze galactische buurt is zo ontzettend groot dat we (lees: degenen die weten waar '42' een antwoord op is) er wel nog Betelgeuse in herkennen, maar verder niets. We moeten al naar onze 'zonnebuurt' kijken, eer we namen zien die we herkennen uit populaire cultuur. Alteir, Vega (Contact met Jody Foster, de verfilming van Carl Sagan's boek), Castor en Pollux (al was dat Face-Off en deelden ze dezelfde inspiratiebron).

Vergelijkingen met ping-bol balletjes in Parijs en erwten in Berlijn terzijde, volstaat het om te zeggen dat het heel erg waarschijnlijk is dat sterren nooit zullen botsen. Voor een dierensoort dat nog geen manier heeft gevonden om het zonnestelsel te verlaten is dat het belangrijkste. Dat is trouwens allemaal miljarden jaren in de toekomst, we hebben slechts een half miljard meer te gaan. Ik zou zeggen, laat het tellen.

Uitdaging voor een pacifist

2011-10-17T09:44:00.000-07:00

Wanneer men mij vraagt of ik oorlog X of inval Y goedkeur, antwoord ik dat ik pacifist ben. De reden dat ik mezelf in die categorie dwing is omdat het me toelaat pacifisme met enig virulentie te verdedigen. Het militant pacifisme van Einstein indachtig, besef ik natuurlijk dat de Tweede Wereldoorlog steevast als (sterk) tegenargument zal gebruikt worden. Ghandi was overigens van mening dat een vrouw die op het punt staat verkracht te worden beroep kan doen - lees: moet doen wanneer ze dat kan- op (een legitieme vorm van) zelfverdediging. In interpersoonlijke relaties heb ik ook al fysieke kracht moeten gebruiken om anderen te verdedigen. Maar ik heb nimmer opgeroepen tot geweld tegen of voor de bescherming van de ander. Dit zijn uiterst persoonlijke keuzes en doen mijns inziens geen afbreuk aan pacifisme. Georganiseerde geweld (of het oproepen daartoe) heeft een sterke mogelijkheid uit de hand te lopen. Het is tegen dit fenomeen dat ik me verzet wanner ik mezelf een pacifist noem. Wij-zij denken is uitzonderlijk gevoelig voor institutionalisatie en instituties hebben de neiging zichzelf niet op te heffen. Dat laatste is een anarchistische kritiek die natuurlijk verder gaat tot op het niveau van de staat. Aan die laatste kent de republikeinse burger echter het monopolie van geweld toe. Gemakshalve probeer ik beide wereldbeelden te synthetiseren tot anarcho-pacifisme. Het te maken onderscheid tussen beide wereldbeelden is echter dat anarchisme de nuance toelaat dat er instanties zijn waarbij machtsuitoefening wel degelijk legitiem is (doch, de bewijslast ligt bij degene die dat uitoefent). Het is dus ingevuld als een politieke theorie (met vervalsbaarheid ingebouwd), niet zozeer een ideologie (al zijn er anarchisten die stellen dat geen enkele machtsuitoefening legitiem kan zijn). Er is namelijk geen blauwdruk van hoe een anarchistische samenleving er zou moeten uit zien, noch het idee dat we ooit die utopie zouden bereiken. Het gaat enkel om de anarchistische reflex. Dit wil zeggen de kritieke reflex om macht in vraag te stellen en wanneer deze illegitiem blijkt te zijn, af te breken. Pacifisme is echter een geloofsovertuiging. Ik heb me onvoldoende verdiept in de vele theoretische, filosofische en technische uitwerkingen om een geraffineerd pacifisme te poneren. Ik ben bereid pacifisme -in zijn totaliteit, zoals ik ze hier naar voor breng en zoals het doorgaans begrepen wordt- te verlaten indien er een instantie aangetoond wordt, waarbij geweld op een collectieve schaal goed te praten valt. Op individuele schaal, sta ik uitzonderingen toe, zoals eerder aangegeven. Dat past binnen het pacifisme, aangezien ik (als anarchist) mezelf en mijn gebruik van geweld kan legitimeren wanneer ik het gebruik. Hiervoor heb ik kennis genomen van enkele technieken om agressieve individuen te neutraliseren wanneer deze mezelf of (zoals in de praktijk bleek, voornamelijk) anderen te lijf gaan. Wanneer het echter over meerderen gaat, is er een oorlogslogica in werking en is escalatie zelden ver weg. Ik herinner me een instantie waarbij de persoon die ik verdedigde, zichzelf niet zou hebben verdedigd (vandaar mijn interventie). Ik had amper de neiging deze persoon te overtuigen dat toch te doen. Ten eerste is het op zich nobel van die persoon te willen lijden, liever dan lijden te veroorzaken. Ten tweede was deze niet bijzonder in staat zich te verdedigen en zou het dus wellicht voor een groter lijden van die persoon hebben gezorgd. Ten derde, indien verzet wel succesvol zou zijn, is het niet onwaarschijnlijk dat de aanvaller ernstige schade opliep. Hierdoor wordt het slachtoffer de dader. Niet alleen is dit psychologisch een onaangename gedachte, ze valt volgens mij te rechtvaardigen.

De enige manier om dergelijke collectieve waanzin te neutraliseren, zonder immoreel veel schade bij de groep te veroorzaken (en dus het slechte voorbeeld geven, wat verdere escalatie promoot), is door pacifisme te prediken. De oorlogsmoeheid van de duitsers gedurende de Tweede Wereldoorlog twee was ongetwijfeld een belangrijke factor in het voorkomen dat we het hele duitse volk moesten uitroeien om de oorlog te winnen. Aangezien genocide vaak als argument wordt gebruikt om nationaal-socialistisch duitsland af te keuren (in die mate dat men geweld tegen 'hen' moest gebruiken), ga ik er gemakshalve van uit dat niemand hier een voorstander van is. Zelfs indien de burgerslachtoffers in oorlogen sinds de wereldoorlogen (relatief ten aanzien van soldaten) niet zo hoog lagen, zou ik nog steeds niet geneigd zijn het ene als de systematische vernietiging te zien en het andere niet. De 'denkfout' die hier dus wordt gemaakt is het hellend vlak van oorlog tot genocide. Want in een totaaloorlog vecht iedereen tot de laatste snik.

Zijn er dan werkelijk geen situaties denkbaar waarin het pacifisme dient te verlaten worden? Noam Chomsky, als anarcho-syndicalist, stelt dat arbeiders die een failliete fabriek (waarvan de kapitalist ze ging opdelen en verkopen) als collectief draaiende houden, het recht hebben deze productiefactor te beschermen met geweld. Toch geeft hij zelf aan dat hij niet goed is in het maken van tactische keuzes, bijvoorbeeld of de universiteit steun diende te betuigen aan dienstweigeraars. Dit bleek een succesvolle taktiek te zijn en hij gebruikt dit vaak als voorbeeld waarom mensen beter hem niet om advies vragen als het op concrete acties aankomt. Aangezien hij ook afraadt dat mensen met helmen protesteren (omdat de staat toch het monopolie op geweld heeft en altijd zal overtroeven), ben ik geneigd (hem hier wel gelijk te geven) dit door te trekken. In een seculiere samenleving met formele democratische regels, ben ik niet geneigd om anarcho-syndicalist te worden. Toch is het goed mogelijk dat na het lezen van "Anarchisme en syndicalisme in Spanje", ik me bedenk. Ik zou me in ieder geval niet meer een laffe pacifist voelen. Maar het zou een al te gemakkelijke cognitieve dissonantie zijn indien ik in deze wereld geen instanties herken waar ik met geweld zou willen tegen optreden. Als de les uit de Tweede Wereldoorlog is dat als genocide je stoort en je dit met geweld moet bestrijden, dan zou ik bijvoorbeeld gaan vechten tegen de Janjaweed of Interahamwe-milities. Wederom, of onze staat dit zou moeten doen is een andere vraag. Dienstplicht zou in ieder geval mensen bewuster maken van de oorlogen die een land voert (en gevoeliger voor eventuele invallen of represailles). Wie echter zegt dat de overheid alles in de naam van het volk doet, volgt de logica van de daders op 11 september 2001, die stelden dat in een democratie, iedereen medeplichtig is en er dus geen onschuldige slachtoffers zijn. De gevaren van een oorlogslogica of eender welke strijd tegen imperialisme worden snel duidelijk met dit beeld in het achterhoofd. Al is het amerikaans imperialisme schuldig aan corporatisme (de verstrengeling van de overheid en kapitaal) en niet aan jihad (religieuze rechtsregels, dus een verstrengeling van staat en -in casu- godsdienst). Dit geeft een sterke indicatie dat bij die eerste geweldloze hervorming mogelijk is, waar dit bij een revolutie in het denken vereist (te beginnen met de inclusie van vrijheid van meningsuiting). Ik maak bij deze gemakshalve abstractie van de huidige stand van zaken. Zo is de overgrote meerderheid van kapers afkomstig van Saudi-Arabië, die samen met enkele andere olieland en China de enige landen in de wereld zijn die niet schuldenaars zijn maar schuldeisers. Laten we ons echter beperken tot een academische oefening uit het verleden, al was het maar om de schok tot de consequenties die dit zou kunnen hebben te verzachten en op een menselijke manier met cognitieve dissonantie om te gaan. Het is goed denkbaar dat er ooit een periode was waarin er een nexus bestond van Kerk, Koning en Kapitaal. Indien een strijd hiertegen gerechtvaardigd is voor mezelf, is dat ook zo voor anderen en vice versa. Er zijn mensen die van mening zijn dat ongeacht of ze zelf al dan niet gaan vechten, de overheid het recht heeft via propaganda en minder subtiele vormen van dwang oorlog te verklaren en te gebruiken als machtsmiddel. Als moraalwetenschapper ben ik geneigd me te houden aan universaliseerbaarheid om contradicties in het denken tegen te gaan. Als de overheid hen dwingt, geldt het ook voor hen (dus zouden ze het wel doen). Ik hou er een analoge redenering op na als of je God nodig hebt om het goede te doen. Kritieken op conservatisme en verdedigingen van anarchisme terzijde, zal ik me houden aan het schematisch uitdenken van pacifisme. Indien ik er 10 jaar over doe om van mening te veranderen (want pacifisme is een mening, geen oordeel), dan ziet het volgende schema me er relatief realistisch uit:
1920: Waarschuwen voor 'banksters'. Mensen er op proberen wijzen dat als gangsters in banken werken, dit er voor kan zorgen dat kapitaal weggesluisd wordt naar allerlei onzuivere zaken.
1930: Vechten* tegen de fusie van Kerk, Koning en Kapitaal aan het Spaanse Front.
1940: Oorlogsmoe pacifisme verklaren als de enige waardige manier om de strijd te voeren.
1950: Verbaasd zijn, dat na de twee atoombommen die gevallen zijn, de mensheid nog steeds bestaat.
1960: Verbaasd zijn hoe goed de volgende generatie het heeft (op materieel vlak).
1970: Verbaasd zijn hoe goed de mens geworden is (op moreel vlak)
1980: Verbaasd zijn dat ik nog steeds verbaasd kan zijn.
1990: Klagen hoe vroeger alles beter was. Al was het vorig decennium niet wezenlijk anders.
2000: Het einde verwachten
2010: Het einde verwelkomen.
2020: Waarschuwen voor de banksters.

*Uiteindelijk zou ik echter waarschijnlijk weigeren, zelfs als George Orwell hemzelve me vroeg om hem te vergezellen. "Sterven doen we allemaal, doden is een optie", zou ik zeggen terwijl ik hem afwimpel. "Ik wil wel sterven voor mijn idealen, maar je strijd moet je zelf maar strijden". Een keuze met slechte gevolgen, gezien het nexus van Kerk, Koning en Kapitaal dat er een halve eeuw aan de macht zou zijn.

Mensen die de strijd met cognitieve dissonantie wensen aan te gaan kunnen contempleren hoe AXA, Dexia, Fortis en ING investeren in clustermunitie, hoe AXA, Dexia, Fortis, ING en KBC investeren in Birma (dat overigens kernwapens wenst te bemachtigen) of hoe Dexia winst maakt aan de bezetting van Palestina. Dat laatste kan men misschien nog vergoelijken met een aanval op de Islam. Landmijnen kan men misschien goedpraten als obstakel tussen een unificatie van Korea. Maar dan blijven wapens met verarmd uranium nog steeds een probleem. Toegegeven, het zorgt voor slordige doden in plaats van goed geordende doden zoals bij de holocaust. Maar de reflex om nalatigheid minder ernstig in te schatten (of minder blaamwaardig te achten), dan intentie berust wat mij betreft op een overschatting van die laatste. Men heeft namelijk doorgaans altijd goede intenties en laat het na om overduidelijk kwaad te bestrijden wanneer men het zien. Kwaad te zien en niets doen, is de lafheid van de pacifist. Doch stel ik dat ik niet niets doe, ik gebruik de rede om een duurzame vrede te bewerkstelligen. Elke persoon die pacifisten wenst uit te moorden, zal ik trachten te bekeren. Elke groepering die met geweld tracht mensen te beschaven om geweld te gebruiken om geweld tegen te gaan, zal ik trachten te begrijpen; alsook trachten hen mij te doen begrijpen. Ik ben echter niet ongevoelig voor de uitdagingen van geweldloos verzet. Misschien is het slechts een mening, een droom.

Misschien bedenk ik me bij het zien van The Black Power Mixtape. Zoiets valt nooit uit te sluiten.

Post Scriptum: Ik kan me nog steeds in een pleidooi voor zelf-verdediging vinden. Mits de noodzakelijkeopmerkingen. Wanneer een staat het recht heeft zichzelf te verdedigen, daar heb ik nog geen zinnig antwoord op. De bevolking heeft in ieder geval het recht zichzelf te verdedigen. Een bevolking die kan vechten lijkt me niet slecht. Iedereen een vuurwapen geven en evolueren richting de VSA of Zwitserland, lijkt me niet noodzakelijk. Zelf ben ik een lid van de bevolking dat wellicht het niet met geweld zal opnemen voor een staat. Om vervolgens gedwongen te worden te vechten, de moorden en te sterven voor dat ideaal lijkt me dan ook ongeoorloofde dwang. Dienstplicht is dus niet aan de orde. Al zou het wel een bewustzijn van het militaristisch beleid van een staat kweken bij de bevolking. Een voorzienbaar gevolg is een pacifistische houding zoals Finland.

Om de redenering die Harris maakt te vervolmaken. Ik ga er van uit dat machthebbers soms illegetiem die macht uitoefenen. Sommigen zouden zich ethisch 'gerechtvaardigd' voelen om zich te verzetten. Vaak is dit niets meer dan een misplaatst wraakgevoel. Als de economie het slecht doet, kan het zijn dat mensen hun lening niet kunnen afbetalen en uit hun huis worden gezet. Dat je werkgever je onvoldoende betaald en je bank de premie optrekt, is irrelevant. De politie zal alle macht gebruiken die ze hebben (en bij staten is dat een monopolie) om je uit je huis te zetten. De beste optie is te vluchten. Zo ook op collectief vlak. Als een leger je land binnenvalt, is de beste optie te vluchten. Bijvoorbeeld naar een naburig land. Eventueel naar nog een ander land waar je de autoriteiten kan inlichten dat je land onrechtmatig geannexeerd wordt. Dat de autoriteiten humanitaire interventie, rechtmatige inbeslagname van goederen bepleiten of niet luisteren naar mensen zonder papieren is niet aan de orde. De eerste impuls is te vluchten. Pas wanneer geweld werkelijk onvermijdelijk is, moet je vechten. Het nadeel is dat dit een volledige verbintenis vereist. Je zal moeten vechten tot de dood (van minstens 1 van de 2). Volledige vernietiging is soms te vermijden. Bijvoorbeeld wanneer bewustzijn verloren wordt of er sprake is van fysieke incapacitatie (lees: verlamming). Escalatie ligt echter altijd op de loer en weerbarstig- alsook spannigheid worden vaak onderschat.

Vergeet ook niet dat macht iedereen corrumpeert. Zowel degene die het uitoefent als degene die het ondergaat.

Globale dominantie

2011-09-24T10:40:00.000-07:00

Wie vlug iets wil bijleren over wereldgeschiedenis kan best kijken naar deze uiterst amusante lezing.
De recentste lezing die ik bij TED heb gezien haalt niet hetzelfde niveau. Wellicht omdat de spreker minder tijd kreeg om zijn verhaal te doen. Ga heen en bekijk!

Politiek: Een illustratie van de relevantie van moraliteit

2011-09-22T10:04:00.000-07:00

Indien het een mensenrecht is voedsel te krijgen, dan zou het niet zo vergezocht zijn iedereen in "ons land" (elk territorium waar een overheid een aanspraak op legitieme macht doet) 200 Euro aan maaltijdcheques te geven. Als huisvesting dat is, dan zou iedereen recht moeten hebben op een sociale, passieve woning (opt-out principe op 18). Wie dat niet wenst (mobiliteit in plaats van stabiliteit), krijgt voor hetzelfde bedrag eco-cheques om de huur te betalen. Gebouwen zijn CO2 uitstoot nummer 1 (of was het van alle broeikasgassen, Jeremy Rifkin zal zei CO2 dacht ik), dus passieve gebouwen lijken mij een de enige manier om ons habitat ("de planeet") te redden EN mensen te voorzien van een bed en een dak boven hun hoofd. Als men dat voorstelt aan de doorsnee man of vrouw, vraagt deze "Is daar wel genoeg geld voor?". Welnu, indien onze maatschappij voor deze twee dingen geen geld kan vrijmaken, als daar geen voldoende technologie voorhanden is, voor wat dan wel? Wat is er dringender dan die twee dingen? Als er geld over is, stel ik natuurlijk voor dat aan onderwijs te spenderen (preventie als overheidstaak). Er zijn redenen om aan te nemen dat er voldoende middelen zijn in de westerse wereld en niet voldoende 'politieke wil' (ik zal de Chomskiaanse analyse van dat concept maar achterwege laten in deze bijdrage) om dat te delen met de rest van de wereld, dus waarom niet meteen onderwijs voor iedereen. Zo kunnen we aan gezondheidszorg doen door iedereen te informeren en een kans te geven om voor elkaar te zorgen op een redelijke manier. Als er dan nog genoeg geld is, kunnen we aan gezondheidszorg doen. Maar aangezien mensen zich tegenwoordig onsterfelijk wanen en de kredieteconomie zich te gemakkelijk in de schulden werkt, wil ik om fiscale redenen mensen niet te veel beloven.
Hoe verwezenlijken we dit? Door een nieuw en nog onbekender gezicht dat zich op de lijst bij Groen! zet? Door proberen stemmen af te snoepen van de PVDA+ lijst of de de opkomende Piratenpartij de kop in te drukken? Of door een idee te poneren?
In een republiek zouden deze twee rechten gewoon gegeven zijn. Niemand zou de rechten kunnen afnemen. We leven echter in een democratie en misschien is dat maar best. Wat ik wil, is niet wat iedereen wil en het is niet omdat ik een bepaalde politieke visie heb, dat ik deze (als een Leviathan) moet afdwingen bij de rest van de bevolking. Dus laten we gebruik maken van de Wetgevende Macht. Dit zou het volk moeten zijn. Welnu, in landen met een hoge internetpenetratiegraad is dat mogelijk. Iedereen heeft binnenkort een e-mail waar de overheid je kan bereiken (tax-on-web), voorlopig is de opkomstplicht nog niet virtueel. Dat houdt steek aangezien vrouwen nog steeds niet economisch zelfstandig genoeg zijn om hun man te verlaten en die er dus op nakijkt of ze wel juist stemt. Dat ze zo wanhopig vasthoudt aan materiele middelen die de testosteronrijke kostwinner verschaft, heeft alles te maken met de kinderen die een erfenis moeten krijgen om niet verstoken te zijn van...voedsel en onderdak. Wat was het punt voor ik deze tegenargumentatie even weerlegde? Welnu, dat we voor ieder wetsvoorstel (met een quorum van de huidige verkozen vertegenwoordigers) een referendum kunnen organiseren. Meer nog, dat dat automatisch het geval is. Indien mensen zich absoluut niet in politiek interesseren, blijven ze er van tussen. Indien ze per wetsontwerp/voorstel (juristen en politici weten op welke pervertering ik hier doel met de "/") echter interesse vertonen, kunnen ze ook per ontwerp stemmen.
Als er mensen durven beweren dat 'anderen' (nooit zijzelf, immer anderen) niet zouden werken indien ze niet op straffe van verhongering en dakloosheid zichzelf moeten verhuren op de arbeidsmarkt, dan heb ik maar 1 reactie: "Ik hoop dat de economie (zoals jij die ziet) snel in elkaar valt. Als dat de werkloosheid is die je vreest, hoera voor de werkloosheid. Leve de vrijheid van die mensen om te doen en laten wat ze willen. Zich niet kapot te werken indien ze dat niet kunnen."
Hoe moeten we dat betalen? Laten we een taxatie hebben op basis van mortaliteit. Een rationele belasting. Bijvoorbeeld door tabak, alcohol en geraffineerd suiker meer te taxeren. Tabak, niet sigaretten (daar zitten we al aan een maximum). Alcohol, inclusief de kosten verkeersongelukken die door alcoholconsumptie (die op hun beurt aanleiding geven tot te snel rijden). Welvaartziektes moeten zichzelf indekken door de juiste accijnzen te heffen. Het zout, vet en zoet eten dat men doorgaans koopt is geen voedsel. Het kan dus ook geen maaltijd vormen en vereist dus iets anders dan maaltijdcheques. Bijvoorbeeld geld. Dat lijkt me een uiterst geschikt middel om luxeproducten te kopen waarbij je afhankelijk bent van de private marktwerking. Asociale woningen bouwen en het ontbreken van enige ruimtelijke ordening ten nadele van ons habitat (de golfbanen buiten het VK vallen gelukkig best mee, dus daar hoef ik niet over te beginnen) is echter een inbreuk op het publieke leven. Ach ja, de Belg heeft in een baksteen in zijn maag. Hij moet toch iets eten.

Kant en Kunst

2011-09-19T17:43:00.000-07:00

Wie er Kant op naleest op de nederlandstalige wikipedia (dat komt er van als je je schrijvers niet betaald, dan doen minderheidstalen als Nederlands het in het begin heel slecht), komt uiteindelijk bij de citaten terecht (komaan, wie wil er nu niet Kant kort samenvatten?). De leukste zijn natuurlijk degenen zonder bron. Net zoals het leukste verhaaltje over Kant er 1 is dat meer dan waarschijnlijk niet waar is. Hier zijn de uitspraken:

Zonder bron

"De mens is een ziekte op de huid van de aarde"

"Mijn filosofie heeft me niets bijgebracht, maar veel bespaard."

"Omdat geluk niet een ideaal van het verstand is, maar van de verbeelding."

"Over smaak valt wel te twisten, maar niet te discussiëren."

Nu moet ik er meteen bij zeggen. Ik zag mezelf altijd als esthetisch relativist. Ik denk dat mezelf dat nog steeds kan noemen. Al zal ik niet zo kort door de bocht gaan door te stellen dat Nietzsche ongelijk had over de hele lijn. Dat zou een te gemakkelijke manier zijn om met esthetica af te rekenen. Als moraalwetenschapper zie ik in dat Kant het de moeite vond er een derde kritiek aan te wijden, ik heb nooit esthetica gekregen (behalve in het middelbaar, maar dus niet als moraalwetenschapper) en dat ik geen kunstwetenschapper ben. Toch zie ik in de Verlichting de neiging van filosofen de Rede te poneren als voldoende om aan ethiek te beginnen. Als naturalist (de enige te hanteren methode om tot wetenschap te kunnen komen, me dunkt) ben ik best bereid de beginselenmoraal als een fenomeen van redelijke en dus morele wezens te poneren. Schoonheid, die volgens Kant verschilt van smaken, herleid ik tot zaken als symmetrie en andere fitness-psychologische mechanismen. Zoals de formule van Euler plots gelijk is aan beide kanten. Soms is dat directer (universeel aantrekkelijk gezicht), soms indirect (abstracte concepten). Zit dat in een schilderij? Voor mij enkel wanneer het leven imiteert. Paul Bloom vertelt hoe we van kunst genieten. Vaak omdat we het oorspronkelijke willen (is schaars en dus duur en zodoende een middel tot status). Het genieten zelf, daarvoor laat ik even dit schilderij zien:

Dit is dan misschien wel objectief mooi, zoals welzijn objectief goed is en rechtvaardigheid een middel om het te bereiken; ik denk niet dat we daarom zijn werken moeten lezen. Laten we durven onszelf van ons verstand te bedienen, zonder leiding van een ander. Dat is Verlichting; dat is helaas, nooit voorbij.

Indien er filosofen dit lezen: Utilitarisme ligt in het verlengde van het project van de Verlichting. R.M. Hare had gelijk om alle fouten redenen. Maar hij had redenen, net zoals Kant en daarom alleen al zijn ze deel van dezelfde traditie. De recentste trend is misschien wel de Gentse traditie.

Niet alles wat blinkt...

2011-09-17T02:06:00.000-07:00

Het kost 3 uur om naar "The Corporation" te kijken. Dus laten we slechts 1 zaak er uit lichten. Iets dat menig politiek liberaal nauw aan het hart ligt: Goud.

Carlton Brown: I've got to be honest with you. When the September 11th situation happened, and I must say, and I wanna say this because I don't want to take it lightly. It's not a light situation. It was a devastating act. It was really a bad thing. It was one of the worst things I've seen in my lifetime, you know. But, I will tell you and every trade will tell you, who was not in that building and who was buying gold and who owned gold and silver, that when it happened, the first thing you thought about was, "well, how much is gold up?" The first thing that came to mind was, "my God, gold must be exploding". Fortunately, for us, all our clients were in gold. So when it went up they all doubled their money. Everybody doubled their money. It was a blessing in disguise. Devastating, crushing, heart shattering, but on the financial sense, for my clients that were in the market, they all made money. Now, I wasn't looking for this type of help, but it happened. When the USA bombed Iraq back in 1991 the price of oil went from $13 to £40 a barrel, for cying out loud! Now, we couldn't wait for the bombs to start raining down on Saddam Hussein. We were all excited. We wanted Saddam to really create problems. "Do whatever you have to do, set fire to some more oil wells, because the price is going to go higher." Every broker was chanting that. There was not a broker that I know of that wasn't excited about that. This was a disaster. This was something that was, you know, catastrophe happening. Bombing. Wars. In devastation there is opportunity.

Nee, niet het zwarte goud (dat ook natuurlijk). Maar het goud waarvan men weet dat het niet op zal geraken. En toch wil men steeds meer. Zo moet men verder goud ontginnen om toch maar met de conjunctuur om te kunnen gaan. Niet alleen in Midden-Amerika, maar in heel Latijns-Amerika. Aangezien er daar nogal wat regenwoud te vinden is, zou dat wel eens wat schade kunnen veroorzaken. Natuurlijk is China in die logica mee aan het stappen. Dat soort bronnen overtuigt natuurlijk niemand. Maar neutrale inleidingen in de problematiek zouden toch sommigen kunnen aanzetten tot enige twijfel. Sommige filosofen vinden 'wetenschap' dan weer een problematisch concept (toch als het als 'objectief') wordt geponeerd.

Open Monumentendag

2011-09-11T07:37:00.000-07:00

Vandaag was het open monumentendag. Aangezien het wellicht de laatste keer was dat de Leopoldskazerne te Gent te bezoeken was, nam ik een kijkje. De rondleiding was leuk en wellicht had ik er goed aan gedaan te vragen waarom er her en der wordt gepocht met het 100-jarig bestaan. De kazerne bestaat namelijk al heel wat langer, zoals ook bleek uit de uitleg van de gids. Deze liet weten dat tijdens de Duitse bezetting, de kazerne herdoopt werd tot de 'Kaserne Kaiser Wilhelm'. Het valt aan te nemen dat het antwoord op mijn ongestelde vraag dan ook het herdopen van de kazerne ligt. Nu liet hij weten dat tijdens de bezetting een oud vrouwtje aanklopte en vroeg naar de Leopoldskazerne. Ze maakte zich kwaad bij het hernoemen van de kazerne en werd terechtgesteld voor haar luidruchtig protest. Ik had er goed aan gedaan te vragen hoe die dame heette, want uit het dagboek van Virginie Loveling kon ik dit niet afleiden. Ik citeer haar dagboek dat aan de wand terug te vinden was. Ik zet de hilarische zaken in het vet. Als je autoriteitsfiguren moet jennen, doe het dan met enige humor. Slimme mensen komen tot een redelijk inzicht. Domme mensen reageren met een bruutheid die hen dermate onpopulair maakt bij het gros van de bevolking dat de bezetting niet lang kan duren.
Een werkvrouw vernam ook, dat de nieuwe kazerne - de Leopoldskazerne - waarvan ze den naam zelfs nog niet kende, thans de Wilhelmskazerne hiet en als aldus moest aangeduid worden. Haar vaderlandsliefde was wakker geschud. Luide sprak zij haar verontwaardiging uit: ‘Een schande, al onze jongens dood doen, is nog niet genoeg; onze gebouwen moeten Duitsch worden. Mijn bloed kookt, als ik er aan denk.’Dit spookte dagen achtereen in haar hoofd, in bestendigen roes van gramschap en besef van machteloosheid. Wreken zou ze zich in de maat van het mogelijke; op een morgen maakte zij den omweg langs de Citadellaan, naar haar dagtaak gaande. Daar wist ze, dat steeds een schildwacht stond aan den voormaligen mess - het officiers-maaltijd gebouw onzer belgische bezetting thans ook als alles in vijands hand. Ze zou hun eens beet nemen. Ze naderde het huis, bezag het van beneden‘Landvet(te)’: mest. naar omhoog, als zocht ze om het te herkennen; toen zich aanstellend als aarzelde zij, en sprak den schildwacht aan, die verdrietig, in volle wapenrusting, met zijn voeten de kou trachtte weg te stampen:‘Dit hier is toch wel de Leopoldkazerne, niet waar?’‘Nein,’ antwoordde hij barsch, haar den rug toewendend en stapte metaalrinkelend verder langs het trottoir.Maar ze bleef staan totdat hij traag, lusteloos, weder op haar toekwam: ‘'t Is heel zeker, dat het hier de Leopoldkazerne moet zijn,’ hield ze vol.Hij zag haar aan met rustig ongenoegen en sprak geen woord. Dit moedigde haar aan om hem langer te tergen.‘Indien dat de Leopoldkazerne - steeds op het woord drukkend - niet is, zeg mij dan, waar ik de Leopoldkazerne kan vinden.’Nu was 't genoeg.Hij hief den loop van zijn geweer op, bracht dien naar voren, als een bedreiging van te gaan mikken en afvuren, wat haar den doodsangst op het lijf joeg, toen zei hij, er mede een bank aanwijzend op den overkant van de laan: ‘Ga ginder zitten, stout wijf.’IJzend, schier ademloos, onbekend met de strafmacht hem veroorloofd, en onwetend in hoever hij die toepassen zou, wankelde zij naar de bank en liet er zich op nedervallen. De schildwacht hernam zijn gang langs het zijpad van den mess, voorbij het schuilhuisje met de duitsche kleuren, heen en weder, zooals een witte beer doet in zijn hok.Voorbijgangers, en soldaten, deze ruisschend aan- en voortstappend, bezagen haar; enkelen keken wel eens om zich afvragend, waarom dat schamel vrouwtje daar zoo vroeg, bevend van kou, in de winterlucht, op de vochtige bank, onder die naakte boomen, zitten bleef... maar geen een sprak haar aan, en iemands hulp inroepen of opstaan dorst ze niet: Och God, en haar werk! Eindelijk na een tijdverloop, dat uren scheen, kwam een aflosser van den schildwacht. Ze wisselden een paar stille woorden, wat haar nieuwen angst gaf... Wat ging er nu met haar gebeuren? Ze kromp letterlijk in een, toen de geduchte vijand de laan overstak en recht op haar toetrad. Met de handen tezaam en met starren blik hem genade afsmeekend, wachtte zij 't vonnis af. Even met de punt van zijn bajonnet haar schouder beroerend, zei hij, den arm uitstrekkend:‘Marsch!’ waarop ze zoo vlug mogelijk wegijlde.
U ziet het. Dat leest een pak onschuldiger.
Er waren nog wat andere oude uitspraken te lezen. Op een bord stond gegraveerd: "Ars Longa. Vita Brevis". Uit de aforismen van Hippocrates, waar hij schrijft: De kunst is lang, het leven kort, kansen vluchtig, experimenten gevaarlijk, oordelen moeilijk. Maar het volledige aforisme was me onbekend en ik moest enkel denken aan wat Ronald M.S. Commers me afgelopen jaar had bijgebracht: ‘Ook al is het niet aan jou het werk af te maken, toch ben je niet vrij je eraan te onttrekken’ (bron: rabbi Tarfon). Dat ik daarna het dagboek van Virginie Loveling (die hij ook terloops had vermeld) tegenkwam op de rondleiding was dan ook puur toeval. Misschien niet zo'n puur toeval. Zo kan ik nog wel een link maken met de Habsburgers op basis van wat informatie die terug te vinden was over Karel V. Maar over de Stroppendragers moet je elders maar lezen. De link makende met wat Theo Maassen zegt over stropdassen (dat iedereen hem draagt waar hij het ongemakkelijkst zit), vroeg ik me af wat de etymologie zou zijn. Die blijkt van een andere orde te zijn, maar de herkomst is wel leuk om weten. Ik citeer de nederlandstalige wikipedia even:
De benaming das is volgens de conventie correct; het woord "stropdas" wordt traditioneel niet gebruikt. Deze term is ontstaan nadat het strikken van een das verbasterd is tot het stroppen van een das. Ter vergelijking: in het Duits zegt men "Halstuch" (Nekdas) en in het Engels (neck)tie (idem).
Herkomst: De dragers van de voorouders van de moderne das waren de senatoren in het oude Rome. Zij droegen zogenaamde Fascalia om hun stembanden warm te houden. Een politiek betoog voeren zonder stemversterkende instrumenten in de grote Senaatszaal was erg belastend voor de stembanden. Omdat de senaatsleden deze Fascalia droegen werd het gezien als een symbool van status en macht. Aangezien de Romeinse generaals niet achter konden blijven in hun machtsvertoon hebben ze de Fascalia als onderdeel van hun uniform opgenomen.
Toen ik het krantenartikel las over de slachting van een half miljoen varkens dat per jaar werd uitbesteed aan Defensie had ik zin om te vertrekken. 10.000 varkens per dag moesten geslacht worden door verplegers, 2 weken in opleiding. "Net degenen die het minste op de hoogte waren van hun rechten", was te lezen. Dat zoiets emancipatorisch (bevel is normaliter toch bevel) te lezen was in een legerkazerne kwam bevreemdend over. Tot je beseft dat het een monument is en zo'n artikel niet op internet terug te vinden is. Het is wellicht uit de jaren '60. Enkel para's moeten eens een kip met de blote handen doden; maar slachtingen op een massale schaal, dat besparen we intussen onze soldaten gelukkig. Het waren ook maar tengere zieltjes, die verplegers in wording, want als er 1 van hen wordt gevraagd wat ze de hele dag doen, antwoord hij "Doden". Een nogal grim beeld om zo'n nobele taak. Hij had evengoed kunnen zeggen "Mensen ,die graag vlees eten omdat het zo lekker is, helpen". Dat de dieren slim genoeg waren om te weten wat er gaande was, zal intussen ook wel opgelost zijn door voldoende opdeling. Het ene varken weet niet wat zijn voorganger net is overkomen. We zijn veel beschaafder. Doet me overigens denken aan de moderniteit. Terwijl ik naar buiten wandelen, langs de ingang die voor mij ook als uitgang dient, bedenk ik wat de gids zei. Men vertrok langs links naar het front en langs rechts kwam men terug van het front. Het opsplitsen van de in- en uitgang is zeer belangrijk. Want anders, indien de soldaten tegen elkaar zouden kunnen zeggen hoe de zaken er voor staan, zou de desertiegraad te hoog liggen.

We Come In Peace (Shoot to Kill)

2011-08-20T06:27:00.000-07:00

(Dit stuk is geschreven door Casper Verbuyst en verscheen voor het eerst in Van Stof Tot Nadenken, 2010)

Ik geef toe: ik ben een star trek fan. Neen, ik heb geen rubberen Vulcan oren in mijn schuif liggen of een bat'leth reproductie aan de muur hangen en mijn kennis van het Klingon is hoogstens passief. Maar ik ben wel vertrouwd met de meeste tv-series en ook de speelfilms zijn mij niet vreemd. En indien de situatie er zich toe leent, durf ik wel eens een subtiele referentie te maken naar de Borg. Ik ben een pseudo-trekkie. Waarom deze interesse? Naast het feit dat het star trek canon in essentie de kronieken zijn van ontdekkingsreizigers in space, meer dan reden genoeg op zichzelf, ben ik sinds jongs af aan gefascineerd door de subtiele maatschappijkritiek die verweven zit doorheen de series. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: in de toekomst zijn we allemaal commies. En vegetariërs. Toegegeven, vegetariër zijn is niet moeilijk als je replicator op commando ethisch verantwoorde côte à l'os assembleert met als enige ingrediënt een beetje energie uit een koude fusiereactor. En indien er bijna geen materiële tekorten meer bestaan verdwijnt het sportieve element van het kapitalisme als sneeuw voor de zon.

Maar zelfs op de aarde, uiteraard het centrum van de United Federation of Planets en een baken van vredevolle samenwerking tussen alle soorten die genoeg op mensen lijken voor de occasionele interplanetaire seksscène, een gegarandeerd kijkcijferkanon onder het doelpubliek van puberende tienerjongens, is niet alles altijd peis en vree in de 24^ste eeuw. De collectieve welvaart, die voornamelijk bestaat uit automagisch geproduceerde schone en veilige energie, wordt op een egalitaire wijze verdeeld onder de hele wereldbevolking. Van armoede is geen sprake en de gestegen levensverwachting wordt opgevangen met een cocktail van medische vooruitgang en een verfrissend respect voor ouderen. Het milieu doet het, onder de rationele planning van de mens, beter dan ooit tevoren. Maar veruit het grootste deel van de ruimtevaart en het wetenschappelijk onderzoek, cruciale aspecten van deze futuristische wereld, valt onder het bewind van een hiërarchisch militair orgaan dat actief is binnen alle lagen van de maatschappij. Het meest gegeerde goed blijft hetzelfde wat het anno 2010 ook is: macht en aanzien. Jawel, in deze utopie hebben we de ketens van het kapitalisme van ons afgeworpen en een ethiek van tolerantie en verdraagzaamheid voor (bijna) alle levende wezens geadopteerd, maar we zijn nog altijd niet vies van een mooi omlijnde en sterk hiërarchische dominantiestructuur. In tegendeel, wanneer elk statusvoordeel uit geld en eigendom verwaarloosbaar wordt, is excelleren op professioneel vlak meer dan ooit de beste gok om macht te vergaren. En wil je echt carrière maken dan is er maar één keuze: join the army.

Ordehandhavers van de hele mensheid en omstreken, geboren uit de as van een nucleaire holocaust en de revolutie die volgde uit dit apocalyptisch falen, de United Federation of Planets Starfleet zoekt onophoudelijk naar nieuwe rekruten. Van naar 24ste eeuwse standaarden zo goed als ongeschoolde plebs die als kanonvlees kunnen worden gebeamed naar schier onbewoonbare planeten tot hoogopgeleide topwetenschapers van het kaliber dat enkel een verlichte maatschappij kan produceren om te garanderen dat het schip optimaal blijft presteren, er is een plaats voor iedereen die ideologisch conformeert en allen krijgen ze uitvoerige militaire training, een kajuit met zicht op de sterren en een spandex uniform in een kleurtje dat hun functie en dus waarde aanduid. Wie kan zich niet scharen achter Starfleet’s nobele doel, de Melkweg verkennen, contacten smeden met onbekende civilisaties en de collectieve kennis van de mensheid verbreden? Ex astris, scientia!

Uiteraard moet er hier en daar eens een offer worden gebracht. Sommige buitenaardse soorten misinterpreteren onze vriendschappelijke radiogroet wel eens als een aanval, bijvoorbeeld wanneer de resulterende straling blijkt hun schedel te doen smelten, en dit kan soms wel eens op een confrontatie uitlopen. In dergelijke gevallen is het aan de dappere heren en dames van Starfleet om zichzelf, en dus ook ons, te beschermen en dit desnoods met geweld. Gelukkig reizen de meest briljante wetenschappers van hun tijd mee op deze ruimteschepen en zijn de meeste naast hun dayjob als botanist of chemicus ook gespecialiseerd in op plasma gebaseerde phasers en quantum torpedos. Als extra motivatie om hun schip met hand en tand te verdedigen, nemen ze ook hun uitgebreide familie mee aan boord, die in geval van schipbreuk vaak mee met het schip ten onder gaat. Je zou van minder willen wederkerig beneficiële handelsrelaties aangaan met de vreedzame federatie.

Wat een verwarrende en onnodig pluralistische wereld leven we toch in, in contrast met deze visionaire toekomstvisie. Zal de mensheid de nodige eenheid bereiken die noodzakelijk is om reële vooruitgang te boeken? Of zal onze reis naar de sterren worden belemmerd door kleinburgerlijke reformisten? Men kan slechts blijven dromen dat de utopische idealen geschetst in deze tv-serie die generaties nerds heeft geïnspireerd ooit doorsijpelen naar de echte wereld en de mensheid in vredevolle samenwerking zal streven naar een betere toekomst. Voor iedereen die er aan wil meewerken.

Cultuurcheque Augustus

2011-08-15T03:21:00.000-07:00

Sinds kort kan men de cultuurcheque langer gebruiken dan 30 juni. Namelijk tot 15 september.

Dat is heel wat. Zeer handig voor de student die tijdens het jaar geen tijd heeft voor cultuur, maar tijdens de zomermaanden meer rondlummelt in Gent dan in het boerevlaanderen.

Elke dag wandel ik voorbij Kunsthal Sint-Pietersabdij en vandaag had ik geen excuus om niet binnen te springen. De tentoonstelling die daar op me wachtte bleek "Ground" te heten van Bruno Stevens.

Een sterk staal fotografie te Palistina 2000-2010. Al betwijfel ik dat iemand 10 jaar nodig heeft om zoveel miserie te fotograferen in dat gebied. Ik zal maar niet speculeren wat hij met de rest van zijn tijd heeft gedaan. Hij was vroeger muzikant. Misschien ging zijn tijd daar naar toe. Of misschien trachtte hij de miserie van de onderdrukkers ook in kaart te brengen en was dat een heuse opdracht.

Ach, die was gemeen. Enkel omwille van het gebrek aan face-to-face interactie kan zo'n oversimplificatie geuit worden. Toen de toezichthoudster me vroeg wat het probleem nu juist was zei ik ook maar schaapachtig "religie". Wat moest ik zeggen? "De joden"? Als men een paar vooroordelen heeft, wil ik die best doorprikken. Maar de brave vrouw zat de hele dag op de foto's te kijken (van lijken, ruines, etc). Ze werd er duidelijk moedeloos van (ik ook trouwens tijdens het aanschouwen van de foto's) en dat is niet het moment om een zwart schaap aan te duiden. De woede en frustratie was in Palestina inmiddels reeds omgezet tot wanhoop. Aldus de folder die wat uitleg geeft bij de fotografie. Toen ze effectief zelf wat opperde "de mensen daar hebben een andere mentaliteit" (ik had een gevangenisbewaker aan eens hetzelfde horen zeggen over "oost-europese volkeren") begon ik dan maar mijn geopolitiek iets correctere analyse dat miljarden krijgen in militaire steun er kan voor zorgen dat de plaatselijke bevolking buitenspel werd gezet. Maar ik was op zoek naar foto 75. Dat was belangrijker dan een discussie met de vrouw aangaan, haar overtuigen Israël de boycotten en haar achter te laten, de staren op lijken met een daderfiguur in het hoofd.

Religie doorzag ze overigens ook onmiddelijk als drogargument. "Ze kunnen toch beiden hun eigen ding doen?", vroeg ze. Ik zei iets gevat over dat het om dezelfde gebieden ging. Maar natuurlijk ging het eerder om geopolitiek belang, strategische doelwitten en minder abstract: Water. Wie water heeft in deze woestijn, wint.

"Foto 75: Golan-hoogvlakten: Dit plateau van 65km op 20km werd in 1967 door Israël op Syrië veroverd. Alle oorspronkelijke bewoners werden verbannen met uitzondering van enkele duizenden Druzen uit vier dorpen in het uiterste noorden. Vandaag leven 17000 Israëli's hier in kibboetsen en Moshavs, samen met een groot deel van de Israëlische Defensietroepen."

Wat er niet bij vermeld staat is dat 15% van Israëls water hier vandaan komt. Dat water gaat overigens dus niet naar pakweg Syrië of Palistina.

Maar Bruno Stevens vertelt zeker geen Pro-Israël verhaal. Nee, hij laat het lijden zien van beide volkeren. Toch zijn de foto's in Palistina genomen. Ik vermoed omdat er daar meer lijden te zien is.

"Foto 73: Gevangenis Al Khiam: Honderden mannen en vrouwen werden gedurende ettelijke jaren zonder proces gevangen gehouden door Israël (officieel was enkel het SLA verantwoordelijk, maar de Israëlische aanwezigheid was overduidelijk in de gevangenis, en gevangen werden doorgaans door Israëlische officieren ondervraagd). Sommige gevangen verbleven hier gedurende meer dan 10 jaar, en minstens 14 mensen overleden door foltering."

"Foto 87: Ramallah: Het IDF gebruikt doorgaans met rubber beklede stalen kogels en scherpe munitie tegen groepen Palestijnse tieners die stenen gooien naar bunkers of naar gepantserde voertuigen, maar geen reële militaire bedreiging vormen. Meer dan 2000 jonge Palestijnen werden in de eerste drie jaar van deze nieuwe Intifada gedood."

Een nog al generische uitleg die niet past bij dit plaatje. Je ziet namelijk een 9-jarige (of misschien was hij toch reeds tiener) een coca-cola flesje (ik vermoed dat water te schaars is) vasthouden dat hij heeft omgevormd tot een (wellicht niet al te functionele) molotov-cocktail. Of zo lijkt het toch op de foto.

Zo ook foto 103 die, niet van 'woede en wanhoop', maar van verbijstering getuigt. Het zijn emoties van een tiener na een begrafenis van een plaatselijke Palestijnse landbouwer, gedood door Joodse kolonisten. Vermoedelijk heeft de fotograaf meer ervaring met chronische woede en een verbijsterde blik van wanhoop. Hoe dan ook, mijn indrukken zijn slechts gebaseerd op zijn foto's.

"Foto 92: Radwan Ishtayeh: 37 jaar oud, van het dorp Salem in de nabijheid van Nabloes, stierf op 2 juli 2001 als gevolg van kritische verwondingen in de borst en nek, opgelopen vroeger op de dag, wanneer Israëlische bezettingstroepen het vuur openenden op een groep van ongewapende Palestijnen na de begrafenis van Sameh Abu Haneesh. De man die hem kust [op de foto] is zijn broer Ibrahim Ishtayeh."

Sameh Abu Haneesh. Die naar herken ik nog van foto 30.

"Foto 30: Beit Dajan: Vrouwen die samenkomen voor de begrafenis van Smaeh Abu Henish, 23 jaar, uit Beit Dajan. Hij werd op 1 juli in Jeni samen met twee andere Palestijnen gedood tijdens een raketaanval op hun wagen door Israëlische Apache", dus Amerikaanse, maar dat -immer- terzijde "helikopters. Er werden zes raketten afgevuurd, waardoor de wagen volledig werd vernietigd en de lichamen werden verminkt."

Het lachwekkende contrast ontging me niet.

"Foto 133: Sderot: Het 'Qassam Museum' binne het Sderot politiecommissariaat, waar Israël zorgvuldig duizenden zelfgemaakte raketten bewaart die vanuit de Gazastrook afgevuurd werden. In totaal doodden zij 9 Israëli's in 10 jaar tijd."

Maar het is cynische humor. En uitspraken als "6 miljoen was veel te veel. Maar 9 valt best mee, zijn voor buitenstaanders misschien de eerste 5 seconden leuk, maar tijdens de tentoonstelling voel je je teveel semiet (of minstens mens) om zoiets nog maar te bedenken.

Triviaal lijden (12 jarig jongetje dat uit het niets door een granaat wordt getroffen), voorzienbaar lijden (392 gevallen te Naser ziekenhuis na operation 'Cast Lead') en collectief lijden (Bedoeïenendorp met de grond gelijk maken, al nemen zijn zelden tot nooit deel aan verzet, maar omdat ze geen 'wettig eigendomsdocumenten' hebben voor het land waar ze meer dan 100 jaar op leefden). Het komt allemaal aan bod.

Ook Israëli hebben het moeilijk (in de Gazastrook). De kolonisten met hun vertrek. IDF met het moeten dwingen van hun vertrek.

"Foto 67: Shirat Hayam: Een groep van 38 mensen, voor het merendeel religieuze tieners, heeft zichzelf vastgebonden op een dak, terwijl zij gebeden opzeggen en zingen. Ze worden geleid door Noam Arnon, uit Hebron. Zij waren de laatste kolonisten die werden geëvacueerd van deze nederzetting aan de kust."

Op foto 60 zien we een soldaat die emotioneel is tot tranen toe bij de evacuatie.

Wie de tentoonstelling nog gaat bekijken raad ik sterk aan het boekje te lezen. De volgende foto's (en de uitleg er bij) zijn de moeite waard: 108 (over Operatie 'Defensive Shield' waarbij 95 huizen werden vernietigd, 3000 mensen dakloos, meer dan 50 lichamen onder het puin teruggevonden), 114 (niet voor gevoelige kijkers, zes dagen dierf niemand het lichaam weghalen omwille van de intensiteit), 137 (de luchtmacht bombardeert, maar het laat mooie lijnen boven de horizon), 195 (ironisch lijden), 161 ("Hamas heeft de Israëli's de sleutel gegeven om zo te handelen", luidt zijn oordeel), 164 (meer dan 800 tunnels over 14km, doet aan de Vietcong denken), 169 (embargo cement en staal is goed voor de Palestijnse recyclage-mentaliteit), 19 (meer dan 15 jaar vooraleer een olijfboom olijven voorbrengt, 15 seconden voor een Israëlische bulldozer om hem te vernietigen en foto 180, waar dit weetje je des te harder treft), 183 en het meest hilarische is de afsluiter 186.

Ik citeer een laatste maal:

"Rafah, Gazastrook, 14 september 2005: Hamas blaast een deel van de 8 meter hoge scheidingsmuur op, die de Palestijnse stad scheid van Egypte. Duizenden mensen stormen in een ongelooflijke chaos over de grens om voor het eerst in 18 jaar familieleden te bezoeken...of om goedkope Egyptische goederen zoals sigaretten en benzine mee te brengen."

Het zal u niet verbazen dat ik weinig sympathie heb voor mensen die temidden van ontbering toegeven aan verslavingen. Als ik Afrikaanse kinderen zie roken en lijm snuiven treft mij dezelfde verslagenheid. Benzine treft dan weer mijn ecologisch bewustzijn. Toch is de basis hiervoor bij mij steevast antropocentrisch en is het menselijk lijden dat gepaard gaat met het gebrek aan benzine in de Gazastrook te hoog om ook dit te vooroordelen. Ze gebruiken het namelijk zelden voor transport (al zou ik in de woestijn liefst zo min mogelijk wandelen), maar voor sanitair. Elektriciteit werkt meestal op generatoren, zo ook hun waterzuivering en riolering. Men heeft zelden genoeg brandstof om een werkende infrastructuur te hebben.

Nee, wat de ecologische voetafdruk van Palistina betreft maak ik me geen zorgen. Zo zie je maar, er is nog goed nieuws in de wereld.

VSTN laatste editie

2011-05-03T07:53:00.000-07:00

Wie Van Stof Tot Nadenken regelmatig leest, weet dat Bittere Ernst intussen een vaste rubriek is geworden. Als afsluiter van het jaar had ik ook een tekstje geschreven over de 3 A's. Geen van beide zijn in deze overvolle editie geraakt. Wel een verslagje over het Watchmen debat. Hier staan nog een paar fouten in, maar niet zo veel als in de originele versie en in de niet gepubliceerde opiniestukken. Om het trouwe lezerspubliek toch niet op hun honger te laten zitten, publiceer ik hier de tekstjes die het niet gehaald hebben.

De 3 A's.

Hier vind U ook de verwijzing naar het volledige Watchmen artikel (dan pas houdt de verwijzing naar de Comedian in het gepubliceerde artikel steek).

Het Bittere Ernst artikel ging deze keer over ons landje. Maar ook dat hangt amper aan elkaar. Al werkt het wel. Er is geen beter alternatief, enkel mooie dromen en beloftes. U ziet, de vorm reflecteert de inhoud.

Het NIRAS is niet objectief of transparant over kernafval

2011-04-16T12:05:00.000-07:00

Van Xavier mag ik hier een tekstje plaatsen. Grote eer.

Het tekstje dat hij bedoelde ging over kernafval. Ik wou eigenlijk eerst geen tekstje maar een grafiekje maken zoals hierboven afgebeeld, maar dat lukte niet.

Waarom niet?

Daarvoor kan je het tekstje lezen. Maar wel beloven daarna verder te denken, want je het als je wil op de bureaucratische overheid, op de egoïstische bedrijven of op de onkritische mensen en zelfs op de luie anarchisten steken.

Kernafval in België

Het was mooi weer gisteren en ik had zin om een artikeltje te schrijven over kernenergie en een mening te vormen in een belangrijk debat dat al jaren aan de gang is. Het belangrijkste probleem leek me de opslag van het afval. Hoe radioactief is dit nu, hoe radioactief is dit na X aantal jaren, en wat kost dit. Ver ben ik echter niet geraakt, en dit is waarom:

Ik heb cijfers nodig om te weten welke materialen in België opgeslagen liggen, in welke hoeveelheden. Curium is niet zo erg als uranium en uranium-233 is niet zo erg als uranium-235. [1] De halfwaardetijden liggen miljoenen jaren uit elkaar en terwijl je cellen van de ene stof kunnen muteren zal de andere ook brandwonden veroorzaken. Dus is het zeer belangrijk om te weten wat precies en in welke hoeveelheid we het in België hebben.

Na wat googlen vond ik een persbericht van Tinne Van der Straeten: Groen! wint gevecht om de openbaarheid van de cijfers over kernafval. [2] Kort samengevat: Het NIRAS, een overheidsinstelling die met belastinggeld het goedje waar electrabel niet voor wil zorgen beheert, moet sinds 2009 hun vijfjaarlijkse inventaris van het kernafval op Belgisch grondgebied openstellen aan het publiek.

Op zoek naar cijfertjes

Hup, naar een website van het NIRAS. [3] Geruststellende banner:

Afvalplan - Op weg naar een duurzaam beheer... van afval van de categorieën B en C... via een stapsgewijs, progressief en participatief proces... waaraan ook U kan deelnemen... het belangt ons allen aan!

Yes - ik participeer in het algemeen belang. Jammer genoeg blijkt het geen verhelderende website, maar gelukkig hebben ze er nog één met informatie over de inventaris. [4] Nog geen link naar de inventaris, maar wel dit:

Het totale volume geconditioneerd afval wordt ingeschat op 81.500 m³. Dit referentievolume omvat het opgeslagen afval op 1 januari 2001 en het afval dat nog zal worden geproduceerd tot 2070.

Een schatting van het kernafval in 2070, maar dan wel veel te algemeen. Ergens anders [5] vind ik dat er in 2008 18.200m² kernafval is - nog geen kwartje van de hoeveelheid in 2070 -, dus van de kernuitstap is bij het NIRAS duidelijk geen sprake. Er bestaat ook informatie [6] over verschillende sites.

Van de verschillende soorten radioactieve stoffen wordt op de website van het NIRAS geen melding gemaakt, noch van waar ik hun inventaris kan vinden. De site heeft daarentegen heel wat informatie over hun bijdrage tot de werkgelegenheid en de medische sector.

Misschien helpt de categorie 'publicaties'. Er zijn talloze publicaties, dus de informatie die ik wil is hier misschien versnipperd terug te vinden. Het zijn allemaal PDF-links, maar jammer genoeg werkt er geen enkele. Foutje van de webmaster?

Ik zal het kort houden: ik heb de hele site doorzocht en er is geen inventaris te vinden. Er is een pagina om reacties toe te voegen maar geen verzendknop en geen veld om de reactie zelf te typen (enkel persoonlijke gegevens) [7]. Jammer genoeg blijkt niemand van het personeel een emailadres te hebben. Dit is een dood spoor en het het is niet werkelijk de bedoeling dat U participeert.

Wat politici al probeerden

Na wat meer googlen merk ik dat Tinne van der Straeten dit probleem wel heeft opgemerkt. [8] Enkele politici hebben al veel tevergeefse stappen ondernomen om de inventaris openbaar te proberen maken. In chronologische volgorde is dit wat ze deden:

Op basis van parlementaire uitspraken van stichtende/bevoegde ministers voor het NIRAS (Dehaene, Di Rupo en Magnette) vroeg Tinne Van der Straeten de inventaris op bij het NIRAS. Deze weigerden.
Eloi Glorieux gebruikt de wet op openbaarheid van bestuur om het opnieuw te proberen. Het NIRAS weigert.
Eloi vecht dit aan voor de Commissie voor de toegang tot bestuursdocumenten. De Commissie gaf hem gelijk, en vroeg het Niras om het document openbaar te maken. Het NIRAS weigerde dit, want een beslissing van deze Commissie moet niet verplicht uitgevoerd worden.
Tinne stelt een parlementaire vraag naar de openbaarheid ervan. Opnieuw nee, maar de bevoegde minister mag achter gesloten deuren met de Commissie Bedrijfsleven toelichting krijgen. Zelfs daar krijgt men beperkte informatie.
Tinne doet beroep op de recente wet inzage openbaarheid van milieu-informatie waar kernafval expliciet in vermeld wordt. Het NIRAS weigert.
Tinne vecht dit aan bij de Federale Beroepscommissie. Zij oordelen dat het NIRAS de tweede inventaris openbaar moet maken, behalve dan de specifieke opslagplaats en organisatie (veiligheidoverweging).

Het NIRAS weigert echter nog steeds.

Het NIRAS probeert de uitvoering tegen te houden en stapt naar de Raad van State. Ze hebben ongelijk en de wet om de openbaarheid gaat van kracht. Dit is twee jaar geleden. Tinne krijgt zelf een kopie van de inventaris maar het publiek niet.
Het NIRAS vraagt een inhoudelijke vernietiging van de beslissing van de Raad van State. Deze procedure zou enkele jaren duren en is nog bezig. De argumentatie heeft te maken met financiële belangen van exploitanten. Bij Electrabel weten ze van niets.

Voorlopig nog geen volledig debat...

Het hoeft na dit alles geen uitleg dat hier belangen in meespelen die niet die van ons zijn.

Dit is allemaal behoorlijk ontransparant aangezien het NIRAS burgers moet informeren, en verontrustend aangezien het hun taak is om publiek debat te stimuleren. [9]

Er is natuurlijk wel debat, In een Metro uit september [10] bijvoorbeeld, waar een voorstander uit N-VA het volgende zei:

Het Niras (beheert radioactief afval, red.) is een van de weinige federale instellingen die goed werk levert. Het afval is een probleem, maar een dat we onder controle hebben.

Jammer genoeg kan hij geen details hebben, want de informatie is nergens te vinden en hij is geen betrokken partij in de processen over de openbaarheid van de inventaris.

Het liefst zou ik willen dat het NIRAS geen achterpoortjes meer vindt, maar als iemand die het document om professionele redenen in handen heeft transparantie voorop wil stellen is er natuurlijk wikileaks. In de tussentijd geen grafiekjes over de Belgische opslagkosten tot binnen 702 miljoen jaar, wanneer Uranium-235 nog (maar?) half zo schadelijk is, en geen persberichtjes waaruit ontegensprekelijk blijkt dat kernafval toch wel iets duurder uit zal vallen als we de hele toekomst in overweging nemen...

http://en.wikipedia.org/wiki/Radioactive_waste#Pharmacokinetics

http://www.groen.be/actualiteit/Telex-groen-wint-gevecht-openbaarheid-cijfers-kernafval_996.aspx

http://www.nirond.be/

http://www.mercatron.be/niras/php/htm/getpage.php?i=251

http://www.milieurapport.be/nl/feitencijfers/MIRA-T/sectoren/energiesector/afvalproductie-door-de-energiesector/opslag-van-geconditioneerd-radioactief-afval-in-afwachting-van-definitieve-berging/

http://www.niras.be/nederlands/PDF/Synthese_NL_07-03-2008_KAFT_.pdf

http://www.mercatron.be/niras/php/htm/getpage.php?i=498

http://www.tinnevanderstraeten.be/geheimzinnigheid_over_kernafval?page=show

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DC25MCK7

http://www.metrotime.be/UserFiles/DigiPaper/nl/20100917/11/MVLMP-0-20100917-11.pdf

Ecologie

2011-03-18T03:51:00.000-07:00

Goed nieuws!

Glenn Deliege komt in Gent spreken over ecologie!

Hij stelt twee onderwerpen voor:

Biodiversiteit (waarom is die term zo populair, wat betekent het voor ons kijken naar natuurbehoud) en postmoderne ecofilosofie (wat is het, waartegen zet het zich af).

Jullie mogen kiezen (in de poll sectie, commentaar mag bij deze post gevoegd worden).

De Metro lezen

2010-09-09T00:27:00.000-07:00

Toen ik online wou checken wat de Metro publiceerde over Barroso die geen vervolg gaf aan de uitspraken van De Gucht (09/09/2010) ontdekte ik dat enkel dit artikel(08/09/2010) online staat voorlopig:
Na enkele Joodse verenigingen vorige week, heeft nu ook de Amerikaanse Wall Street Journal de uitspraken van eurocommissaris Karel De Gucht (foto) op de korrel genomen. Na het heropstarten van de vredesgesprekken in het Midden-Oosten had De Gucht in een interview gezegd dat de Joodse lobby in de VS niet te onderschatten is. «Zelfs met een gematigde jood is het niet makkelijk om over de kwestie een rationeel gesprek te voeren», klonk het toen. In een editioriaal trekt de Amerikaanse krant nu de vergelijking tussen De Gucht en de extreem-rechtse Jörg Haider, en vraagt ze zich af waarom Europa amper reageert. De Gucht bood intussen zijn excuses al aan, maar moet volgens de Wall Street Journal openlijk op het matje geroepen worden door commissievoorzitter José Manuel Barroso.
Oorspronkelijk wou ik het punt maken dat sancties 'tegen' deze uitspraak enkel het punt zouden versterken [dat er een machtige lobby is]. Had ik echter dit online artikel eerst gelezen, dan had ik enkel vermeld dat me enkele jaren geleden verzekerd werd door een econoom dat de overname van Rupert Murdoch van de Wall Street Journal geen impact zou hebben op de [objectiviteit van de] verslaggeving.
Ander koppen:
'Sri Lanka schaft limieten presidentiële ambtstermijn af'. Nu de Tamil Tijgers verslagen zijn, heeft het geen zin meer om de deur gesloten te houden voor een dictatuur. De Tamil Tijgers zijn overigens communisten die demonstreren dat het hoogste aantal zelfmoordaanslagen niet door religieuze fanatici worden gepleegd. Wat C. Hitchens zijn punt een beetje ondermijnt dat gelovigen 'toch denken eeuwig te leven en dus niet werkelijk doodgaan'. Fox had trouwens liever dat zelfmoord[bom]aanslagen vermeld werden als moordaanslagen. Maar 1 van hun [mensen die betaald worden om een bepaalde mening te geven als] experts ging daar niet mee akkoord omdat het 'belachelijk is, elke [bom]aanslag is bedoeld als een moord'. Het is mij overigens nog steeds niet duidelijk wat er verwerpelijker is aan zelfmoordaanslagen. Dit duidt alleen op de rol van de underdog die steeds minder middelen heeft naar mijn mening. Het frustreert uiteraard vermeende [inclusief mensen die zich gekrenkt voelen dat er ergens in de wereld iemand anders van het leven wordt beroofd] slachtoffers die geen wraakmoord kunnen uitoefenen op de dader.
Meestal doet men soortgelijke berichtgeving over irak, dat voor de inval geen enkele zelfmoordaanslag kende (Pakistan kende na het offensief tegen de Tamil Tijgers overigens het grootste, dus daar ging mijn Tamil weetje). Wat wel al online staat is de veroordeling van het Europese Parlement van een steniging in Iran. Waarom men niet meteen elke steniging eender waar veroordeelt is me ook niet onmiddelijk duidelijk. Al begint het artikel wel als volgt: 'Het Europees Parlement heeft met een overweldigende meerderheid een resolutie goedgekeurd die de talrijke mensenrechtenschendingen in Irak veroordeelt.' Leuk dat men ook naburige landen bestraft met strenge woorden. Ach nee, wie even verderleest is echt wel zeker dat het om een typfout gaat. Dit is trouwens niet de eerste keer dat de Metro diezelfde typfout begaat. Vreemd dat het nooit over 'Irap' of 'Iral' gaat. Wie meent dat het schoothondje van de VSA (strikt genomen Engeland, maar wie verder durft gaan heel Europa) nooit in verzet zou komen tegen de VSA door een kolonie van hen te bekritiseren op dergelijke wijze vergist zich. Nu de 'Combat Brigades' teruggetrokken zijn (tanks dus) en er enkel troepen zijn die bloemetjes en regenbogen verspreiden gesteund door minstens (dat is geen overdrijving) evenveel huurlingen en een ambassade op de grens met Iran die groter is dan Vaticaanstad (om te zwijgen over de andere 7 ambassades die gigantisch zijn), is elke verslaggeving van de nood aan 'redeployment' welkom. Ik voorspel dan ook dat zodra de oliepijpleiding in Afghanistan veilig is, de voornaamste oliebron (Irak) in de regio wederom 'ondersteuning' krijgt. Aangezien het offensief in Afghanistan voornamelijk talibantroepen richting Pakistan stuwde en deze nu moeten meewerken aan de opbouw van dat land, zal dit niet zo ver af zijn als Obama droomde. Een godsgeschenk voor deze gelovige christen.
Minder goed voor zijn populariteit is de olievlek in de Golf van Mexico (of van VSA, 'you break it, you buy it'). Met de kop '«Meerdere bedrijven schulidig aan olievlek»' citeert de Metro BP. In het artikel staat: '«De explosie was het gevolg van een reeks fouten, zowel technische als menselijke», stelt BP in een mededeling. «Maar de verantwoordelijkheid wordt door verschillende bedrijven gedeeld.» Het onderzoek wordt beschouwd als een essentieel onderdeel van de toekomstige verdedigingsstrategie van BP in de gerechtelijke procedure die in de Verenigde Staten tegen het bedrijf loopt.' Dat de technische gevolgen waren van menselijke fouten (zoals het negeren van controlemechanismen en -soms zeer expliciete- klachten) vermelden ze niet bij BP. Het lijkt eerder alsof iedereen schuldig is, maar niemand verantwoordelijk. Transocean die eigenaar is van zowat elk boorplatform dat lekt, in brand schiet of ontploft beschuldigt BP van cruciale informatie achter te houden. Dat ze dit pas weken na de olievlek [en berichtgeving in iets alternatievere media van hetzelfde feit, zoals het niet vrijgeven van HD beelden van de lek] doet, vlak na een intern onderzoek zal wel louter toeval zijn.
Metro kan ook wel alternatief nieuws brengen. Zoals deze titel illustreert: Nieuwe oplichterstruc per telefoon. Steeds meer mensen worden worden het slachtoffer van 'social engineering', een nieuwe vorm van oplichting over de telefoon zegt de federale politie. De aanhalingstekens heb ik er zelf moeten plaatsen want ze waren niet aanwezig in de Metro. Begrijpbaar, ze zouden het overal moeten plaatsen op een duur. Dat dit nieuw is, is nieuw voor mij. Ik dacht dat sinds de jaren '80 Kevin Mitnick dit trucje wel heel bekend had gemaakt. Ik vergiste mij overduidelijk in die stelling. Anders hadden ze ook wel deze titel tussen aanhalingstekens geplaatst [om aan te duiden dat het om een uitspraak gaat en niet over feiten]. Verder wou ik nog iets zeggen over het voorpaginanieuws (de 2000 doden in Rwanda ten gevolge van de Belgische regering en de rechtzaak daaromtrent) of pagina 5 (wereldnieuws: Rwanda [Paul Kigama dus] die dreigt hun aanzienlijke troepenaantal uit Sudan terug te trekken, maar gerust gesteld wordt door Ban Ki-Moon dat het VN-Rapport wel wat aangepast zal worden opdat er geen sprake meer zou zijn over zware misdaden). Maar laat ik het hebben over «Eremoorden behoren lang niet tot het verleden». Een titel die het dan weer wel lijkt te verdienen tussen aanhalingstekens te staan. Robert Fisk schrijft in The Independent dat ook christenen en hindoes zich er schuldig aan maken. Vervolgens worden schrijnende voorbeelden van moslims aangehaald. Dat het om 5000 of 20.000 zou gaan per jaar lijkt niemand iets te doen, maar pakkende anecdotes kunnen zelfs de meest radicale pacifist en anarchist nagenoeg overtuigen van de rechtvaardigheid van de doodstraf opdat ze het eens zouden afleren. Het artikel eindigt echter als volgt: Pakistan is één van de landen waar de meeste eremoorden worden gepleegd, maar de autoriteiten treden amper op tegen de moordenaars. Advocate Hina Jilani heeft in Lahore een vluchthuis opgericht voor vrouwen die gevlucht zijn uit vrees voor hun familie. «Er is een wet in dit land. Het is altijd de familie die samenspant om te doden. Wanneer een vader of broer een moord pleegt, wordt hij door de familie vergeven en is er geen aanklacht. Volgens de wet kan er op elk moment een compromis gesloten worden, zonder er bewijsmateriaal voor de rechtbank komt. Als er een compromis is, wordt de moordenaar automatisch vrijgesproken», aldus Jilani
Pakistan voert echter wel de doodstraf uit zoals te lezen op wikipedia:

Meeste executies uitgevoerd in 2007

Land	Aantal
China	470+ (andere bronnen spreken van tenminste 5000)¹
Iran	317+
Saoedi-Arabië	143+
Pakistan	135+
Verenigde Staten	42
Irak	33+
¹China beschouwt gegevens over uitvoering van de doodstraf als 'staatsgeheim', vandaar de grote bandbreedte van de schattingen.

Wie echter nieuwe informatie wilt weten, gaandeweg genaamd 'het nieuws' leest best gewoon The Independent. Wie echter enkel de actualiteit volgt om over te kunnen praten, kijkt beter naar Sporza. Vergeet ook zeker niet het weerbericht te bekijken, want uit je raam kijken is een uiterst onbetrouwbare methode om te voorspellen wat je te wachten staat als je buitenkomt.

Waar zit het geld?

2010-06-06T16:29:00.001-07:00

Laten we beginnen bij de zwarte markt:

Largest black markets	Estimated annual market value (Billion USD)
Total	1,100^[4] or 1,400^[4]
Marijuana	142^[4]
Prostitution	108^[4]
Counterfeit technology products	100^[4]
Counterfeit pharmaceutical drugs	75^[4]
Prescription drugs	73^[4]
Cocaine	70^[4]
Opium and heroin	65^[4]
Web Video piracy	60^[4]
Software piracy	53^[4]
Cigarette smuggling	50^[4]

Wat wapens betreft is het iets moeilijker. Laten we eerst al eens kijken naar het 'defensie' budget. Op zich al een orwelliaanse naam.

This is a list of the ten countries with the highest defence budgets for the year 2008. The information is from the Stockholm International Peace Research Institute ^[10]. Total world spending amounted to $1.464 trillion USD in 2008.

Rank	Country	Spending ($ b.)	World Share (%)
—	World Total	1464.0	100
1	United States	607.0	41.5
2	China	84.9^a	5.8^a
3	France	65.7	4.5
4	United Kingdom	65.3	4.5
5	Russian Federation	58.6^a	4.0^a
6	Germany	46.8	3.2
7	Japan	46.3	3.2
8	Italy	40.6	2.8
9	Saudi Arabia	38.2	2.6
10	India	32.7	2.1

Tenslotte kunnen we even bedenken hoe het er officieel uit ziet. De globale spelers zijn:

2010

This Financial Times Global 500 based list is up to date as of March 30, 2010. Indicated changes in market value are relative to the previous quarter.

Rank	First quarter [1]
1		PetroChina ▼329,259.7
2		Exxon Mobil ▲316,230.8
3		Microsoft ▼256,864.7
4		Industrial and Commercial Bank of China ▼246,419.8
5		Apple Inc. ▲213,096.7
6		BHP Billiton ▲209,935.1
7		Wal-mart ▲209,000.7
8		Berkshire Hathaway ▲200,620.5
9		General Electric ▲194,246.2
10		China Mobile ▲192,998.6

De revolutie was niet op TV

2010-06-04T13:19:00.000-07:00

"The revolution will not be televised", ondanks pogingen dat toch te doen. Zwart-wit beelden van de spaanse revolutie bestaan, maar live verslag zit er niet in. Er zijn vele revoluties geweest in het verleden. Het punt is dat een documentaire over de Verlichting niet volstaat. Maar de revolutie wel. We hebben maar te verwijzen naar historische gebeurtenissen en er uit te leren zonder bloed te vergieten of vrees voor censuur. Degenen wiens hart gevuld is met haat en wreedaardige wraak wensen mogen zich troosten met de gedachten dat allen die nog niet dood zijn, zullen sterven. De anderen kunnen in hun beperkte leven hun best doen evolutie op een hoog tempo verder te zetten. Nederigheid vanuit het eindige bestaansperspectief helpen in een aanpak van de condities hier en nu. In plaats van te dromen van een verre toekomst en alles in functie te doen van zij die er mogelijks nooit van zullen genieten. Enkel door een voorbeeld te stellen dat duurzaam is kan men rekenen op een verderzetting van de gepraktiseerde principes. Dat deze vreedzaam zijn zou intussen overduidelijk moeten zijn. Dit gaf Chomsky vermelde dit overigens nog nadrukkelijk toen hij overlaatst in Parijs was. Duidelijk geïnspireerd door John Dewey's ideeën. Die stelde dat een democratisch bestuur niet voldoende is, een democratische levenswijze is van vitaal belang. Het leven bestaat dan ook voornamelijk uit familie, verenigingen en werk. Niet liegen en niet aanzetten tot geweld zijn twee eenvoudige heuristieken, zeg maar, geboden. De waarheid spreken is nu éénmaal een revolutionare daad. Een ieder kan het doen, op eender welk moment. Televisie is niet het meest uitstekende medium gebleken om dit te doen. De soundbites worden korter, de reclameblokken langer en de entertainment eentoniger.

KMF lezingen

2010-05-31T14:26:00.001-07:00

Er zal minstens(links versus rechts, ecologie als ideologie) 1 lezing zijn over politieke filosofie. 1 over bio-ethiek (hoe realistisch en praktisch is de Nuremberg-code? Guido Pennings als mogelijke spreker). Mogelijks 1 over kennis en wijsheid en eventueel 1 over de alledaagse relevantie van filosofie (of van een filosoof: Bv. Noam Chomsky's activiteiten naast taalfilosofie).

Lezingen die ik afgelopen jaar heb bijgewoond (al dan niet georganiseerd door het KMF) en dus (betwistbaar, zoals alle dingen) iedereen (elke eerste jaar, volgend jaar) zou mogen bijwonen:

Hoe de opleiding ingevuld wordt aan Gent. Tips voor de richting (hoe examens af te leggen, vakken te leren). Homeopathie afbreken (Braeckman). Het cognitieve dier (Marc Beckoff. Nee niet alleen de mens heeft cognitie, vuile essentialisten!). Low Impact Man (mogelijks te concreet, terugplooien op politieke filosofie debat). Nietzsche (Patrick Loobuyck, ziet het ook zitten om het opnieuw te doen. Liefst nog wat verregaander). Kant (groepsbesprekingen met E. Acosta + 3e of 4e laatste lezing van Boehm). Politieke filosofie (inleiding, mogelijks ben ik bevooroordeeld door vorige opleiding). Morele kennis (Commers bijles door Constantijn). Religie, een evolutionair bijproduct (Oxford onderzoek in kinderschoenen, Vandermassen was aanwezig). Beatens & Commers (genoteerd als versus, al ontkennen ze dat beiden stellig). Phaedo (Jop van Eck van Groningen ui U4 samenwerking, via Danny Praet).

Zie daar mijn inspiratie. In alle eerlijkheid, liefst zou ik mensen verplichten elke maand anderhalf uur een lezing van Chomsky online te bekijken. Maar mensen verplichten, dat is altijd al problematisch geweest voor anarchisten. 1tje laten projecteren (met hoge beeldkwaliteit en zelf getranscribeerde nederlandse ondertiteling bijvoorbeeld) in een auditorium moet toch lukken.

Israëls' recentste actie lijkt in ieder geval voldoende mainstream stof te doen opwaaien. Over belgische deelname in afghanistan en vlaamse medeplichtigheid in irak ligt niemand blijkbaar wakker. De te-dicht-bij-mijn-bed-show?

Schemata

2010-05-28T17:15:00.000-07:00

Individueel Schema: Op psychologisch niveau.

Concurrentie versus Samenwerking.

Think locally, act globally versus Think globally, act locally.

Economie (aankoop van eindige grondstoffen & onmisbaar geachte producten -bijvoorbeeld: bier-) of Astronomie: leren navigeren aan de hand van de sterren.

Mensen zich te pletter laten lopen versus Controle uitoefenen, stabiliteit.

Winnen ten koste van de ander versus Stilstaan, achteruitgaan

Ideologie versus Vrijheid, democratie en ruimte voor vaagheid

Zekerheid, existentieeren versus Onverschilligheid, beperken van mogelijkheden.

Handelen in de wereld versus Handelen voor (of met) de wereld.

Een ander benadelen versus Jezelf benadelen.

Babbit, george soros versus Noam chomsky, world social forum.

Wil tot macht versus Sucker for a lost cause.

Je rechten uitoefenen versus Het hebben over andermans' plicht.

Vrijheden benutten versus Democratie, geloof in de mensheid.

Concrete doelen bereiken versus Praten, tevredenheid.

Cultuur als laagje vernis, ten volle (evolutionaire) mechanismen gebruiken versus Leren, iets opbouwen.

Instappen met de lobby's, de gevestigde orde en affirmeren versus Verzet, vredevolle commentaar vanaf de zijlijn.

Men word wordt wel eens verweten zwart-wit te denken bij geschematiseer en concrete, consequente consequentialistische dichotomieën. Natuurlijk gaat het om gedachte-associaties. Vanzelfsprekend kan een contradictie omgebogen worden tot een paradox in een flexibele geest. Maar compartimentalisatie kan enkel leiden tot cognitieve dissonantie. Wie deze a priori wil bestrijden begaat geen naturalistische fout, maar houdt zich mogelijks vast aan een waanbeeld.

Collectief Schema: op politiek niveau

Sinds 1870 natie-staten versus Marxisme

Iedereen die onbekend is uitsluiten versus Alle beleggers tegen te muur

Italië en Duitsland (tot 1940) herhalen versus Terugplooien op romantiek

Spanje, Portugal & Griekenland (tot 1970) opdringen versus verre toekomst, verleden

Verslagen versus Underdog, stille (onbewuste) massa

Wetenschap versus Filosofie (risico van irrelevantie)

Veel controversiëler kan ik het momenteel niet formuleren. Misschien het wat hebben over Gorilla's versus Bonobo's.

Politiek

2010-05-23T08:27:00.000-07:00

De politiek lijkt enkel te gaan om welke territorium men wil regeren (en de inwoners natuurlijk). Vooral deze partijpolitieke perikelen lijken wederom een verkiezing te zijn van alles behalve een beleid. Als ik dan toch mijn favoriete gebied moet verklaren, laat het dan het waasland zijn. Waarom niet de hele wereld? Omdat ik nog niet overal in de wereld heb gewoond en dus niet vertrouwd ben met alle culturen. Dus met hun talen, socio-economische lagen en rituelen. Naar voorbeeld van NGA kan ik me wel vinden in een nabootsen van de polis Gent. Maar dan meteen met échte onafhankelijkheid. Niet alleen politiek of economisch. Méér! Ecologisch! De meerwaarde tegenover een stad is dat hier een hele micro-cosmos mogelijk is. Een menselijk habitat dat niets hoeft te vrezen van de nakende overstromingen. Paaldorpen zullen ongetwijfeld op middellange termijn ontwikkeld moeten worden. Op korte termijn moeten we echter onmiddelijk beginnen met lokaal gegeteelde en gekweekte levensvormen die we cultiveren en domesticeren. Om dat alles biologisch te houden, zal iedereen een beetje meer moeten bijdragen. Industrialisatie was zeer goed voor massaproductie, maar is ten koste gegaan van kwaliteit. Een partij van de liefde! Zelfliefde! Van't wase land. De rest moet hun plan maar trekken. Natuurlijk ben ik geen seperatist! Een confederaal Oost-Vlaanderen mag gerust blijven bestaan. Napoleon zijn historische nalatenschap moet behouden blijven. Lumumba was ook franstalig. De Belgische cultuur zal immer een invloed blijven uitwerken en dat moeten we niet ontkennen. Vandaag, 50 jaar geleden hebben de belgen in Congo een goede, fatsoenlijke verkiezing georganiseerd. Toen het democratisch proces echter Lumumba verkoos hebben de belgische regering samengewerkt met de CIA om hem te vermoorden. Sindsdien was alle stabiliteit zoek. Ik betwijfel sterk dat dit zich zal herhalen. Een francofone elite die een unitair België voorstaat is lang verleden tijd. Laten we er dus maar vlug aan beginnen. Waasland onafhankelijk!

Kerk, Koning en Kapitaal

2010-05-12T17:36:00.000-07:00

Traditioneel gesproken zijn Kerk, Koning en Kapitaal de dominante instituties van België. Wat de Kerk betreft kunnen we het stilaan eens worden dat het niet zo'n fantastisch gegeven is. Het behoeft weinig argumentatie dat we onderwijs, ziekenhuizen en zo meer ook kunnen voorzien zonder een religieuze inslag. Dat de Paus in de Hitlerjügend zat is weinig opzienwekkend. Gezien de geschiedenis van fascisme (inclusief nationaal-socialisme) en katholicisme (of christendom voor oog heeft voor de onderlinge rivaliteit), kunnen we stellen dat de laatste meer doden en wreedheden op haar geweten heeft. We kunnen dit wijten aan de lange duur van de Kerk en haar capaciteit om lange tijd te overleven. Of aan het selectief verwijt van personencultussen. Indien men echter inquisities en dergelijke in het achterhoofd houdt... Men zou op een duur meer bevreesd zijn van een nazi die een ex-paus blijkt te zijn.

Wat de Koning betreft kan ik kort zijn. Wanneer ik naar The West Wing kijk, denk ik soms: Ja, dat wil ik ook. Een republiek. Liefst met een toffe president opdat ik naar het schouwspel zou blijven kijken met vertrouwen. Maar wanneer we de sociale verworvenheden van republieken naast constitutionele monarchieën leggen, moeten we erkennen dat die laatste soms betere resultaten levert voor haar bevolking. Welke rol speelt de Koning? Geen enkele. Althans, dat is het doel. Het zou nefast zijn om al ons vertrouwen te leggen bij 1 persoon (of 1 partij wat dat betreft). Het is net omdat de Koning niets hoort te zeggen, dat de bevolking zelf het voortouw neemt. Zich mengt in politiek debat en zegt wat er te zeggen valt. Anders zijn er anderen met macht die achter de schermen alles regelen.

Dat brengt me naadloos bij de laatste bron van macht. Kapitaal. Geld is macht, dikwijls krachtiger dan enkele stemmen om de zoveel jaar. Het geldt constant op de financiële en economische markt. De virtuele parlementen beslissen welke beleidsmaatregelen hun gunstig zijn en welke geen verdere ondersteuning verdienen. In de politieke arena beslissen de mensen zelf wat rechten zijn voor iedereen en wat privileges zijn die enkel voor de kapitaalkrachtigen zijn (zoals luxe). Verlopig lijkt politiek beperkt te zijn tot partijpolitiek, maar enkel voor degenen die geloven in de goedheid en onbaatzuchtigheid van elites.

Het gaat natuurlijk niet over intellectuele elites, zij zijn slechts dienaren van de macht. Vroeger waren dit priesters. Tot voor kort waren het politici. En heden zijn het economen (niet zelden gaan zij de partijpolitiek in). Instituties hebben de neiging zichzelf in stand te houden. Zelfs wanneer zij hun nut niet meer kunnen bewijzen. Maar daarvoor waardeer ik hen niet. Ik waardeer hen omdat ze een voorbeeld zijn van hoe het niet moet. Als een duidelijk teken, wat er gebeurt met de samenleving, als je ze aan anderen overlaat.

Welk Proletariaat?

2010-05-12T12:17:00.000-07:00

Soms hoort men wel eens dat vakbonden ouderwets zijn en niet van deze tijd. Ik ga op zich akkoord, maar dan is het patronaat des te archaïscher. Nu zou je kunnen stellen, ook dit neemt af.

Helaas, de verloonde bevolking neemt enkel toe. Persoonlijk denk ik niet dat de loonimpuls de beste motivatie is om mensen iets creatiefs te laten doen. Eventueel iets productiefs (zoals een robot of een computer). TED heeft een interessante lezing over motivatie wat dat betreft, maar het heeft geen zin die allen hier te posten. Laat ik er even wat Belgische statistieken bij halen.

http://csb.dabbledb.com/publish/csb/22480199-0e95-4394-9cb4-1943c5069fdf/allentries.html

Het mag duidelijk zijn, erg zelfstandig zijn we niet aan het worden. Vanwaar die ommekeer tussen 2003 en 2005 komt kan ik ook niet verklaren. Enkel toejuigen.

Sinds de verdubbeling van de werknemers (en in theorie werkgevers) zou men kunnen stellen dat iedere arbeider/bediende de helft zo veel moet gaan werken. De vrouwen zijn toegetreden tot de arbeidsmarkt. Indien iedereen dus evenveel blijft werken zal de werkgever geneigd zijn de helft zo veel per aangeboden stuk arbeid te betalen. Dit kan men dan weer counteren door te zeggen dat met de komende vergrijzing iedereen offers zal moeten maken, dus een inflatie van de arbeid(als verhandelbaar iets) zal ondergeschikt worden aan de enorme toename (niet enkel aan de aanbodszijde dus) van de vraag (naar arbeid).

Mensen langer doen werken zal hun vrij maken van de beknottende (failliete) overheid die anders in hun pensioenen moet voorzien. Wees onafhankelijk en verhuur jezelf! Dit valt echter minder in de smaak bij de vakbonden en andere grijsaards die te oud zijn om te doen waar ze goed in zijn. Ik moet wel akkkoord gaan met de werkgeversorganisaties wanneer ze stellen dat de lonen niet verder belast kunnen worden. De werklozen die hun inkomen krijgen van rente op hun kapitaal lijkt me een betere bron (slechts 0-15% ipv 38-48% zoals bij lonen).

Nu kan je wel stellen dat degenen die dat kapitaal vergaard hebben dat doen omdat ze zo goed met geld overweg kunnen en zo onvermijdelijk werk aanbieden waar er voorheen geen was (omdat ze winst willen maken en dat is goed). Maar de feiten spreken dit tegen. Minder werknemers betekent minder kosten en meer werknemers betekent elke werknemers minder betalen (of minder voorzien in veilige werkomstandigheden etc). Dat optimale allocatie het gevolg is van de zorgvuldige speculant die enkel op deze manier de markt vrij kan laten spelen getuigd van een naïeve instelling die zelfs Adam Smith niet deelt.

Vrije markten doen zich trouwens niet voor, behalve op de groentemarkt en op de beurs. En zelfs die gevallen komen slechts in de buurt van de heilige theorie. Ik ben de laatste die pleit voor centralisatie. Maar de eerste voor democratie. Over onze werk- en leefomgeving. Wat we de hele dag doen, waar we de hele nacht slapen. Dat zijn dingen waar de democratie het eerst zou moeten spelen. Niet omdat democratie zo iets fantastisch is, het is hooguit uit te stellen. Ze zijn met meer. Laten we dat beseffen, het niet bestrijden maar omarmen en mee leren omgaan.

God behoede mij van alle kwaad.

2010-05-11T09:50:00.001-07:00

In de werelds't lijst van vreemdste rechtzaken staan er heel wat vreemde dingen.

Op nummer 14 staat de baptist die een contract met God had afgesloten om hem uit de problemen te houden zo lang hij maar bleef bidden. Ik zag ooit de film 'The Man who sued God' en vandaag zei men mij dat dit echt gebeurd was (ongeveer), maar dat de zaak onontvankelijk werd verklaard omdat God geen domicilie had in de VSA. Nummer 14 zoals ik het zal noemen, is de enige zaak die ik op 2 minuutjes google terugvond. Wie meer weet over de zaak of dergelijke voorvallen, laat gerust een comment achter. Het gaat hier niet om voetbalspelers die een kruisteken maken, maar om de juridische implicaties van godsgeloven.

Edit: Gevonden! Met dank aan Fien.

Buitenlands Beleid

2010-05-11T06:14:00.001-07:00

Bron: Foreign Policy Morning Brief

Editie van vandaag. Slecht vertaald uit het engels.

Aquino wint in de Filipijnen.

Midden-Oosten

Ten minste 114 mensen zijn gedood bij aanslagen in Irak gisteren, de dodelijkste dag van het jaar tot nu toe.
Israël kondigde haar voornemen aan om de nederzettingen uit te breiden in Oost-Jeruzalem.
Russische president Dmitri Medvedev is in Damascus om de stijgende spanning tussen Syrië en Israël te bespreken.

Azië

Rode shirt demonstranten Thailand weigeren om hun demonstratie te beëindigen tot de premier zich aanmeldt bij de politie.
Een spervuur van 18 Amerikaanse raketten doodt ten minste 14 vermeende opstandelingen in Noord-Waziristan.
De ministers van buitenlandse zaken van India en Pakistan zullen ontmoeten in juli om opnieuw vredesgesprekken op te starten.

Europa

Frankrijk parlement zal vanavond stemmen op een wetsvoorstel op het verbod van openbare gezichtsbedekking via sluiers.
Onderweg naar Portugal, maakt paus Benedictus zijnsterkste veroordeling tot nog toe van de lopende misbruiken.
Wereldwijde aandelenmarkten viel dinsdagochtend door de EU-bailout IMF voor Griekenland van maandag.

Amerika

Duizenden demonstranten gingen de straat van Port-au-Prince op om de president Rene Preval te doen aftreden in de grootste politieke protesten sinds 12 jan.
Drie Guatemalteekse immigranten worden gezocht door de Amerikaanse immigratie-autoriteiten in verband met een bloedbad in 1982 in hun thuisland.
Het Amerikaanse Congres is begonnen aan hun hoorzittingen naar de oorzaak van de olievlek in de Golf van Mexico.

Afrika

Minister-president Morgan Tsvangirai van Zimbabwe ontmoet minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton in Washington in de hoop de Amerikaanse druk van de sancties op te heffen tegen zijn regering.
In de Centraal-Afrikaanse Republiek stemde het parlement om het mandaat te verlengen van president Francois Bozize.
Somalische piraten lieten een vrachtschip gaan nadat losgeld werd betaald.

-Door Joshua Keati

Doodseskaders

2010-04-26T16:04:00.000-07:00

Tijd voor een licht onderwerp!

Dick Cheney had dus een doodseskader. Niemand maalt er om.

Toch even duidelijk maken waar het over gaat.

Even de wiki erbij halen:

Een doodseskader is een bende die gevormd is om een of meerdere personen te doden.

Nicaragua
Doodseskaders actief: 1970 en '80.
1980: De anti-communistische Contra guerrillastrijders in Nicaragua werden omschreven als doodseskaders. ^[64]^[65]^[66]De Contra's werden beschouwd als terroristen door de Sandinistische regering, die beweerde dat hun aanvallen uitvoeren op burgers gericht. De Contra's, die geld kregen, training en wapens van de Argentijnse junta en vervolgens de Amerikaanse CIA.
Noord-Nicaragua: Vernietigen van militaire bases, bruggen, scholen, klinieken en landingsbanen. Verstoort de Sandinistische regering en infrastructuur door ontvoeringen en moord. Een CIA-handboek voor de opleiding opgedragen de Contra's, onder de rubriek "Selectief gebruik van geweld" te "neutraliseren zorgvuldig geselecteerde en geplande doelstellingen, zoals rechters, politie of de staatsveiligheid ambtenaren, enz." ^[67]Deze praktijken eindigde echter in 1990, toen burgeroorlog Nicaragua kwam een einde.

Veel doodseskaders worden door een bepaalde organisatie of regering gevormd. Ze verrichten in feite het "vuile werk" voor deze organisatie. Het motief kan vaak liggen in de behoefte aan de eliminatie van een persoon. In veel gevallen is de organisatie bang voor gezichtsverlies en laat deze het daarom door doodseskaders opknappen. Bovendien kan een doodseskader buiten de wet werken. Ook kan een organisatie een bepaalde groep willen intimideren. De Servische doodseskaders vermoordden in Kosovo Albanezen met het doel de bevolking zo bang te maken dat ze zouden vertrekken (Albanezen doen overigens hetzelfde bij Serviërs). In veel landen werden doodseskaders gebruikt om verkiezingen te manipuleren door terreur.

Soms is de aanslag tot de minuut voorbereid, soms wordt in het wildeweg gemoord op een bepaalde (etnische) groep. Doodseskaders zullen echter een open confrontatie met een even sterke of sterkere gewapende macht meestal uit de weg gaan. Soms laat het eskader het bij een waarschuwing: "doe wat ik zeg of anders..."

Tijdens de Nacht van de Lange Messen stelde de SS verscheidene doodseskaders samen, die aanbelden bij hun slachtoffers om ze bij het opendoen dood te schieten. Op 24 mei 1940 trachtte een doodseskader Mexicaanse communisten in opdracht van de NKVD Trotski te vermoorden. De Roemenen in de IJzeren Garde die zich bezighielden met het vermoorden van politici noemden zich zelfs onbeschaamd Ecchipa Mortti (doodscommando's, doodseskaders). Doodseskaders waren berucht in deJoegoslavische Oorlogen, toen de Serviërs en Kroaten dezen inzetten tegen de bevolking van Bosnië en Herzegovina en Kosovo.

In recenter tijden waren er doodseskaders actief in Latijns-Amerika, onder andere in Guatemala, El Salvador en Haïti. Deze doodseskaders waren vaak extreem-rechts geïnspireerd en geliëerd aan het leger. In Guatemala zijn gevallen bekend van doodseskaders die gehele dorpen uitgemoord hebben, omdat die dorpen (vermoedelijk) guerrillastrijders onderdak boden. In landen waar een linkse of burgerregering aan de macht kwamen probeerden zij door terreurcampagnes de bevolking te intimideren. Bekendste slachtoffer van zulke doodseskaders was de Salvadoriaanse aartsbisschop Óscar Romero. In sommige landen, waaronder Brazilië, werden niet alleen politieke tegenstanders uit de weg geruimd, maar ook andere 'ongewenste' personen, zoals straatkinderen. Veel leiders van doodseskaders waren getraind in de Amerikaanse School of the Americas (SOA), die dan ook 'School of the Assassins' als bijnaam kreeg.

http://www.youtube.com/watch?v=infVkcolHyQ

Zo eentje. Persoonlijk voor hem. Niet gewoon als standaard CIA-cel. Een dozijn soldaten. Waarschijnlijk nog steeds slechter betaald dan buitenlandse huurlingen. Een monetair nadeel dat goedgemaakt wordt met de gedachte dat het vaderland (of moet ik nu echt moederland zeggen?) gediend wordt.

Religie

2010-04-17T15:56:00.000-07:00

Men beweert wel eens dat islam in haar pubertijd zit. Christendom zou sinds de verlichting en vooral sinds de secularisatie van natie-staten een zekere rijpheid vertonen. Over de correlatie tussen religiositeit en intelligentie ga ik mij niet uitspreken. Wetenschappelijk onderzoek moet daar maar hypotheses rond vormen. Verlopig hou ik het op een eenvoudig prentje. Ik ben wel bereid om te stellen dat het misschien een dankbaarder idee is om de kruistochten te zien als de middelbare leeftijd. De inquisitie is makkelijk te omschrijven als een fulltime job. De workaholics hielden er pas mee op in 1834 . Toegegeven; tegen dan had het meer weg van een luie, vastbenoemde bureaucraat dan iemand die met veel ijver te werk ging (als we dan toch personifiëren). Intussen is het op pensioen en komt een (622 jaar jongere) nieuwe generatie op.

Misschien moeten we Abraham en zijn lesjes(bereidheid tot infanticide) laten voor wat ze zijn. Verhaaltjes. Er valt meer moraliteit te halen uit volkse sprookjes die men niet met regelmaat vergist voor 'De Waarheid'. Jezus wordt in ieder geval al als mens gezien, niet een zoon van god (wat is er dan nog speciaal aan zijn andere kinderen?). Vervolgens hem toch een profeet noemen en zeggen dat de laatste geweest is en nimmer een nieuwe zal komen is dan weer een stap achteruit. Correcties zoals het Bahai geloof kunnen worden aangebracht. Maar in hoeverre is dit cosmetisch?

Mogen we niet gewoon stellen dat doctrines en georganiseerde spiritualiteit dusver enkel mensen in staat stelt niet na te denken en zich slaafs te onderwerpen aan een externe normativiteit? Indien Jezus bestond en de essentie van zijn boodschap niets meer dan de gulden regel was, kunnen we het dan niet gewoon daarbij houden?

De redenering dat het 'heilige' boek lezen voldoende is om mensen te bekeren (van katholicisme tot protestantisme bijvoorbeeld) gaat helaas niet op. Anglicanisme is een prachtig historisch voorbeeld van hoe snel het duidelijk wordt dat het grotendeels om machtspelletjes gaat en niet zozeer om de lessen die we kunnen trekken uit literaire werken. De koran wordt zeer veel gelezen. Dit lijkt enkel als effect te hebben dat meer dan een miljard mensen niet geneigd zijn om 1 persoon die nu leeft te zien als incarnatie van god op aarde (en als enige met de bevoorrechte kennis over wat zijn wil nu juist is). Nee, iedereen kan het zelf lezen. In dat ene boek. Zelfs indien het in conflict met komen met wat de wetenschap zegt, moet die laatste blijkbaar wijken.

Mensen zijn sociale dieren. Ze leven in groep. Gelovige gemeenschappen die wekelijks een wandeling in groep maken, leven langer en gezonder. Mediteren en bidden kalmeert de mensen. Mensen die tijd maken en hebben zijn geneigd meer mensen te helpen. Dat is niet alleen goed voor de mensen die geholpen worden, maar ook voor de mensen die helpen (zij voelen zich hier goed bij en dit heeft goede effecten op de gezondheid). In onze geschiedenis hadden velen zo'n fantastische normen verzonnen dat mensen ze als dogma's wouden aannemen en degenen die ze het luidst verkondigden te verafgoden. Is dit nu echt nodig?

Dit zou wel eens meer schade kunnen veroorzaken dan goed doen. Militante atheïsten wordt wel eens hetzelfde verweten. Toch zou het oneerlijk zijn om te stellen dat ik vind iedere christen voor de leeuwen moet worden geworpen of we de wapens moeten opnemen. We moeten echter, eerlijk kunnen zijn. Zonder vrees voor repraisalles. Immer in staat om nuances te maken. Geen boekenverbrandingen dus. Integendeel, verboden boeken moeten het meest gelezen worden. Al was het maar om te weten waarom men iets zou willen verbieden. Anders vergeet men maar al te snel en herhaalt men de fouten van het verleden.

De geboden 'gij zult niet liegen' en 'zet niet aan tot geweld' lijken mij onmisbaar in elke beschaafde samenleving. De waarheid kan echter ook beledigen. Maar ze kan ons ook bevrijden. Hebben mensen werkelijk religie nodig om dit te beseffen? Mijn vermoeden is dat het afleidt van wat belangrijk is. Van de reflectie die we allen zelf moeten maken. We moeten zelf lezen wat we waardevol vinden en er over oordelen. Zelf lees ik niet graag fictie, zelfs indien de mensen die het schrijven er zelf in geloven. Om het christelijk (vooral dan katholiek) geloof te kunnen verwerpen op een intellectueel vlak wou ik in mijn pubertijd dan ook de bijbel lezen. Genesis en Exodus waren voldoende om niet langer katholiek te zijn (die lezen namelijk nooit de bijbel, dat is iets protestants). Na deze hoofdstukken (boeken in de grotere bibliotheek als je het zo wil noemen) heb je al enige voeling met wat er gaat komen. De verdere tekst is diagonaal doorgenomen (de positieve aspecten kreeg ik via onderwijssystemen binnengepompt). De fascinerende stukken zoals voorschriften betreffende voedsel, voortplanting en genocide vallen voldoende op. Het boek vanbuiten leren is dan ook niet echt nodig. Het leven is te kort. De wetenschappelijke literatuur en verslaggeving van wat er in de wereld gebeurt te talrijk.

Moeten we dus stoppen met alle non-fictie te lezen? Zeker niet. Persoonlijk heb ik er grotendeels genoeg van, maar mijn idolen (die zelf meestal met klem ontkennen dat er zoiets zou mogen bestaan aangezien de kracht bij de mensen zelf ligt) lezen des te liever (tussendoor) Dostojevski tot Indiase mythes. Maar lees het en zie het voor wat het is: Fictie.

Moreel Cognitivisme: Een betoog

2010-04-04T19:59:00.000-07:00

Zolang we ons omringen door intelligibele mensen zijn zo'n uitspraken best mogelijk. Maar dit enkel omdat we akkoord gaan dat we reflectief te werk gaan om de beste mogelijke keuzes te maken. Tenminste met het kennis in de horizon. Nooit zullen we werkelijke kennis bezitten. Plato's grootse falen. Doch moeten wij proberen. Als vrienden van de wijsheid moeten we gericht zijn op dergelijke oordelen, met de vragen in het achterhoofd of het oordeel wel correct is en wat het is om te oordelen. We hebben echter de morele plicht te proberen.

Ook al zijn slechts onze meningen, slechts meningen. De Logos is te ontzagwekkend om werkelijk tot onze dagdagelijkse ervaring te horen. Althans, tot de mijne. Zo nederig ben ik wel. Wanneer ik echter geconfronteerd wordt met denkbeelden die overduidelijk fout en ondoordacht zijn (niemand binnen of in de buurt van de Blandijn, strikt mensen die lang de schoolpoorten hebben verlaten en niet gericht zijn op de verwerving van kennis en dit bereidwillig toegeven), aanschouw ik in mezelf onmiddelijk datgene wat ik niet kan wegdenken. Nee, niet tijd of ruimte, zelfs causaliteit dringt zich niet aan mij op. Dat alles is louter conventionalisme en ik ben te gehecht aan Einstein, Mach en Hume om dat op te geven. Nee, het is niet Kant of de Filosoof hun wijze uitspraken schieten mij op dergelijke momenten te binnen. Nee, zelfs geen socratische vraag vanuit een 'ik weet enkel dat ik niets weet' perspectief uit het niets.

Ik kan niet aan mezelf ontkomen. De 'wetenschap' is wel degelijk in staat veel van onze oordelen te verbeteren en zo ook bij te dragen aan de vorming van onze morele oordelen. Een pessimistisch postmodernisme is een leuke gedachte-experiment. Net zoals licht zien als een golf of een deeltje zien een goede manier is om te bedenken hoe het in sommige situaties eventueel zou kunnen zijn mits een bepaalde relativistisch kader. Zo begrijpen wij grotere gehelen (evolutie is niet bepaald zinvol). Dit is iets totaal anders dan beweren dat onze menselijke interacties plots onmenselijk zouden moeten worden uit iets dat uit de feiten (zou kunnen) blijken. Tijd is een illusie zei Einstein, maar wel een die zich voortdurend aan ons opdringt (vrij vertaald naar de inzichten van Kant, een wijsgerige synthese die je in weinig boeken terug zal vinden). Zo kan ik me verdiepen in 6e-zintuigenarij, homeopathie testen en reflexief de sociale conventies volgen. In de praktijk kan ik mezelf niet stoppen om dergelijke meningen als valide en evenwaardig te beschouwen wanneer ze geuit worden vanuit een volstrekt wensdenken dat blind is voor bijgeloof, commercialiteit en rituelen.

Verstandig zou het niet zijn, om als afstandige intellectueel het te hebben over probabiliteiten, de uitwassen van het kapitalisme en de middel-doel-relatie. Dat de wetenschap zou vergaan indien men enkele jaren elkander niets zou aanleren zegt niets. We zouden elkander een nieuwe wetenschap aanleren, met nieuwe woorden en concepten. Maar met dezelfde soorteigen kenmerken van de mensheid. De onderzoeksdrang om naar zo'n wetenschap te construeren, taal, wiskunde, de middelen om de omgeving naar zich om te buigen. Naar zijn wil. Zijn goede wil. De ethiek als troost. Dat klopt. Dat die niet in de realiteit zit, betekent niet dat we ons hier niet toe zouden kunnen inzetten. Het zou een naturalistische drogreden zijn om te stellen dat we ons dan ook niet langer moeten in te zetten. Dat is ook meestal niet wat ('gewone', minder filosofisch ingestelde) mensen beweren. Zij beweren zeer hartelijk te geven (moral sentiments) om mensen rond hen. Toch zullen ze niet wakker liggen van een bomaanslag meer of minder in Pakistan, iets wat men op VTM ziet op een of andere manier serieus zou kunnen worden genomen of wat er te lezen valt in non-fictieboeken.

Wat rest ons dan nog? Terug te kruipen onder onze filosofische rots? Ons af te zonderen uit alle maatschappelijke leven? Zelfs binnen de filosofie alle wijsheid en vooruitgang in twijfel trekken?

Of moet hebben. Vooruitgaan en proberen. Desnoods falen. Als evolutionaire inzichten ons aanleren dat mannen de seksualiteit van vrouwen trachten te controleren, moeten we hiermee omgaan. Persoonlijk denk ik niet dat dit de (enige) meerwaarde is. Indien dat het enige (relevante!) feit zou zijn, dan zouden utopisch socialisten men gelijke verdeling van alle eigendom (vroeger waren dat ook vrouwen, wat meteen het evolutionaire seksistische paradigma incorporeert) reeds geslaagde samenlevingen zijn. Maar we hoeven helemaal zelf geen experimenten op te zetten (aangezien het om morele aangelegenheden gaat, kan de 'echte' moraalwetenschapper nooit zijn onderzoeksvoorstel voorbije de ethische commissie krijgen -het zou enkel spraakmakend zijn indien de hypothese van conventionele wijsheid faalde-). We hoeven slechts te kijken naar Surma, Nuba of andere nudistische samenlevingen en die vergelijken met samenlevingen waarbij de mensen volledig bedekt zijn. Nog dankbaarder werk zou het vergelijken zijn van hoge armoede(kansen) van alleenstaanden/moeders versus meer egalitaire samenlevingen en de variatie in promiscuïteit (van zowel mannen als vrouwen) nagaan, alsook de bedekking (in welke context welke bedekking al dan niet gepast is).

Nu kan er gedebatteerd worden over welke voorstellen al dan niet wensbaar zijn. Of zelfs over welke haalbaar zijn (al is dat aanzienlijk minder filosofisch). Maar het punt is dat er over gedebatteerd wordt. Werkelijk iets zeggen. Niet louter praten. Het hele 'Ik heb een mening. Jij hebt een mening. We hebben allebei een mening. Het heeft geen zin te praten.'-gedoe is gevaarlijk. Het is een rem op ons denken. We moeten zwetsen, babbelen en praten. In de hoop op een dag iets te kunnen zeggen, iets werkelijk te zeggen: Dit is waar. Dat is niet waar. Dit is beter om die en die en die reden. We kunnen dit testen. We hebben dit getest. Dit waren de resultaten. Dit is hoe het was. Dat is hoe ik het wil. Dit is hoe ik er wens toe te geraken.

Die laatste drie stappen en ENKEL die laatste drie stappen, zonder kritische reflectie ten opzichte van zichzelf, noem ik een ideologie. Dit vind ik persoonlijk dan weer verwerpelijk (van Atheïsme tot Sciëntisme). Maar bij deze wou ik vooral even afgeven op de agnost (op het morele in plaats van het theïstische domein, anders ben ik ook athorist en ga zo maar even door). Dit is dus geen betoog voor moreel cognitivisme als seculiere godsdienst. Dit is een betoog voor absolutisme waar relativisme heerst. Voor relativisme waar absolutisme heerst. Dat eerste bij onszelf. Dat tweede bij de anderen door flexibiliteit in hun denken te krijgen.

Op toch 1 stelling in te nemen om te illustreren dat dit niet louter abstract denken is:

Het onderzoek van Piaget biedt meer waarde (op het gebied van waarheid en praktijkgerichte toepassen van die waarheid, ook in onze sociale en dus morele relaties) dan lege bladzijden of de gemiddelde televisie-ervaring van de gemiddelde televisie-kijker.

Om toch wederom aan te merken dat dit geen dogma is: Men moet bepalen wat er net tussen de haakjes staat, hoe men dat invult en waarom. Bovendien begaat men de fout van een cirkelredenering op te bouwen indien men naar Piaget verwijst voor de definitie van bv. 'morele'.

Zie Herman De Ley:

http://www.flwi.ugent.be/cie/1ba/platoon_2.html

Isokrates loochende de grondslagen zelf van het "platonisme" door de mogelijkheid van een trefzekere "wetenschap" (epistèmè) van het moreel-politieke handelen zonder meer te verwerpen. Zoals hij in zijn late bilantekst Antidosis, § 271, schrijft: "Aangezien het niet in de menselijke natuur ligt epistèmè te verwerven, door het bezit waarvan wij zouden wéten wat moet gedaan of gezegd worden, beschouw ik voortaan als 'wijzen' (sophoí) degenen die door hun opinies (doxai) in staat zijn meestendeels de beste oplossing te treffen, en als 'wijsheidsvrienden' (philósophoi) degenen die zich met die zaken bezig houden, waaruit ze het vlugst zulk inzicht (phronèsis) kunnen opdoen". In radicale oppositie, dus, met vooral Platoon en diens geloof in (een absolute kennis van) absolute handelingskriteria, herwaardeerde Isokrates de "wereld van de doxa, of opinie". Deze "leer van de opinie" moet, zoals A. Graeser (1983), p.80, schrijft, "aanzien worden als een oorspronkelijke bijdrage van Isokrates tot de discussie over de opvoedingsidealen, en (ze) kan inhoudelijk model hebben gestaan voor de aristotelische conceptie van de praktische verstandigheid (phrónèsis)".

Censuur

2010-03-31T19:25:00.000-07:00

Indien we zaken censureren als maatschappij. Is er dan niet iets te zeggen voor het censureren van onware dingen in plaats van verwerpelijke meningen die als zodanig verkondigd worden.

Wanneer de top 10 Google resultaten voor 'evultieleer.be' onder meer:

[DOC]

Evolutieleer is religie - geen wetenschap!

Bestandsformaat: Microsoft Word - HTML-versie
Evolutionisten beweren dat evolutie een wetenschappelijk feit is, maar zij verliezen haast altijd wetenschappelijke debatten met creationistische ...
users.skynet.be/fa390968/_EvolutieIsReligie.doc - Vergelijkbaar

Oplevert. Dan zitten we met een discussie rond wat wetenschap is en wat religie is.

Enkel de premisse zijn belangrijk. De verfijnde waardeoordelen die we daarna vormen mogen tot het rijk van moreel cognitivisten behoren.

KMF lezingen

2010-03-31T14:17:00.000-07:00

Naast de reeds geopperde thema's, kan ook de thematiek van Ronald Commers niet ontbreken. Een lezing genaamd "Systeem In en door Ronald Commers" wil ik best bijwonen of zelf organiseren. Daarnaast zijn er natuurlijk nog een hele reeks docenten die best een uurtje buiten de lessen verdienen om zichzelf en hun levensbeeld uit leggen. Graag wil ik drie mirakels bespreken. Ik gebruik dat woord zoals een religieus atheïst dat zou kunnen gebruiken.

1) Het ontstaan van de wereld. Cosmologie biedt een wetenschappelijk antwoord (astronomie en geologie), de Tractatus van Wittgenstein een ander (al komen we dan reeds in het vaarwater van het derde mirakel).

2) Het ontstaan van leven. Organische Chemie (abiogenesis) en Darwinisme lijken samen met Pasteur een einde gemaakt te hebben aan Aristoteles.

3) Het ontstaan van de mens. Neurofysiologie, primatologie en ga zo maar als opdeling in de biologie. Het denkend subject en het ontstaan van de de liefde voor de wijsheid.

Voor wie het VCG te ver was, Diderik Baetens verdient ook een lezing. Eventueel eentje om paraconsistente logica te komen uitleggen/demonsteren in een uurtje.

De reeks politieke filosofie zal dus eerder een lezing over Nationalisme, Ecologisme en een afsluitend debat zijn.

Een lezing over Sartre is ook uiterst gewenst. Zelf ontbreek ik hier echter momenteel alle expertise voor. Degenen die wiens interesses of papers over het existentialisme gingen, mogen steeds hun input leveren.

Dat zijn reeds 6 lezingonderwerpen. Indien er geen concrete voorstellen worden gedaan op deze site (of kritiek van verleden voorstellen) zal ik andere blijven verzinnen en zal er geen ruimte meer zijn om 'vrije' of losse lezingen te houden waarin het publiek hun eigen fascinatie mag bespreken. Laat dus zeker iets weten!

Verboden In China

2010-03-29T17:40:00.000-07:00

Bron